Πριν συνηθίσουμε τελείως

Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Η καινούργια αρχή δεν έρχεται με τον χρόνο. Έρχεται όταν αντέξει το σώμα. Κάθε Γενάρη το ίδιο αίτημα, ίδια υπόσχεση, ίδια αναβολή. Όχι από αδυναμία, από εκπαίδευση. Έτσι μας έμαθαν, να περιμένουμε.

Μπαίνουμε στη νέα χρονιά όπως μπαίνει κανείς σε παγωμένο σπίτι, προσεκτικά, μην ενοχλήσει τη σιωπή. Ζητάμε ζεστασιά από μνήμες, καλοκαίρια δανεικά, εποχές που οι λέξεις δεν ήταν ακόμη ύποπτες.

Υπήρξε μια αταξία, τότε που η ζωή προλάβαινε τη σκέψη και η νιότη δεν ζητούσε άδεια. Δεν ήταν καλύτερα, ήταν επικίνδυνα αληθινά. Οι λέξεις είχαν κόστος, γι’ αυτό και άξιζαν.

Σήμερα οι λέξεις κυκλοφορούν ακίνδυνες. Μιλάμε πολύ, δεν λέμε τίποτα. Λιγότερη γραφή, περισσότερα πατήματα. Όλα εικόνα, όλα κατανάλωση. Η άποψη μετριέται, ο λόγος φιλτράρεται, η σιωπή επιβραβεύεται. Στην εποχή της εικόνας δεν επικοινωνούμε, συμμορφωνόμαστε.

Δεν γράφω από πείσμα. Από ανάγκη γράφω. Επιμένω στις λέξεις γιατί ακόμη μπορούν να χαλάσουν τη σειρά. Να καθυστερήσουν την ομαλή ροή. Να θυμίσουν ότι ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για να λειτουργεί χωρίς τριβή. Υπάρχουν απαντήσεις που δεν χαράσσονται, δεν αναρτώνται, δεν γίνονται σύνθημα. Δίνονται σιωπηλά, καθημερινά, με πράξεις μικρές. Εκεί, στο αθέατο, δίνεται ο πραγματικός αγώνας. Εκεί σκοτώνεται ο πόλεμος, όχι με κραυγές, αλλά με επιμονή.

Έξω κάνει κρύο. Όχι το κρύο του καιρού. Το άλλο. Αυτό που σε μαθαίνει να σκύβεις, να συνηθίζεις, να λες δεν πειράζει. Κι όταν δεν πειράζει τίποτα, τότε επηρεάζονται ήδη τα πάντα...

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK