Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Επί δεκαετίες, όσοι υπηρετήσαμε τον τοπικό Τύπο γράψαμε αμέτρητες φορές δύο λέξεις. «Τουριστική κρίση».

Ποτέ δεν φανταστήκαμε ότι θα μιλούσαμε σήμερα για τουριστική κρίση, όχι επειδή οι επισκέπτες λιγόστεψαν, αλλά επειδή έγιναν περισσότεροι απ' όσους μπορεί να αντέξει ένας τόπος.

Για χρόνια μετρούσαμε την επιτυχία με αριθμούς. Κάθε ρεκόρ αφίξεων μια γιορτή. Πιστέψαμε ότι όσο μεγάλωναν οι αριθμοί, τόσο μεγάλωνε και η Κέρκυρα.

Μόνο που ο τόπος δεν μεγαλώνει.

Το νερό λιγοστεύει. Οι δρόμοι παραμένουν οι ίδιοι. Το ηλεκτρικό δίκτυο πιέζεται. Οι παραλίες δεν μεγαλώνουν. Οι αντοχές έχουν όρια.

Μεγαλώνει μόνο η πίεση.

Κάποτε η Κέρκυρα ήταν ένας τόπος για να τον ζεις. Σιγά σιγά έγινε ένας τόπος για να τον βλέπεις. Και σήμερα κινδυνεύει να γίνει ένας τόπος προς κατανάλωση.

Γρήγορα.

Βιαστικά.

Χωρίς μνήμη.

Μια φωτογραφία, μια ανάρτηση, μια διανυκτέρευση, ένας ακόμη αριθμός στις στατιστικές.

Η αγορά λατρεύει τους αριθμούς. Η ζωή δεν μετριέται έτσι.

Δεν υπάρχει στατιστική που να καταγράφει την αγωνία μιας γειτονιάς όταν στερεύει το νερό. Δεν υπάρχει δείκτης που να υπολογίζει τις χαμένες ώρες στην κυκλοφορία. Δεν υπάρχει εφαρμογή που να μετρά την αγωνία ενός νέου ζευγαριού, ενός δασκάλου ή ενός γιατρού που αδυνατεί να βρει ένα σπίτι για να ζήσει.

Αυτές είναι οι δαπάνες της ανάπτυξης.

Και κάποιος τις πληρώνει.

Όχι ο επισκέπτης.

Ο τόπος.

Η μεγάλη μας αυταπάτη είναι ότι η επιτυχία δεν έχει όριο. Ότι κάθε περισσότερη πτήση, κάθε περισσότερη κλίνη, κάθε περισσότερη βραχυχρόνια μίσθωση σημαίνει και περισσότερη πρόοδο.

Δεν σημαίνει.

Η Κέρκυρα δεν έγινε απλώς ένας τόπος προς κατανάλωση. Έγινε ένας τόπος που, για να καταναλωθεί, αναγκάζεται να καταναλώνει τον ίδιο του τον εαυτό.

Επιμένουμε να μετράμε τις αφίξεις.

Κανείς δεν μετράει τις αντοχές.

Κι όταν ένας τόπος σταματήσει να αντέχει, κανένα νέο ρεκόρ αφίξεων δεν μπορεί να το κρύψει.

Οι πολιτισμοί χάθηκαν από πολέμους.

Οι αυτοκρατορίες από την αλαζονεία τους.

Οι παράδεισοι χάνονται από την επιτυχία τους.

Η Κέρκυρα δεν κινδυνεύει να μην την επιλέξουν.

Κινδυνεύει να πάψει να μπορεί να επιλέξει τον εαυτό της.

Ζούμε και πάλι μια τουριστική κρίση.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν μετριέται με λιγότερες αφίξεις.

Μετριέται με λιγότερη Κέρκυρα.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK