Γρα΄φει ο Μάκης Αρμένης*

Μετά από τριάντα τρία χρόνια σε αυτή τη στήλη, η δυσκολία μου να εκφραστώ δεν πηγάζει από κούραση, αλλά από μια βαθιά πνευματική απογοήτευση. Είναι η οδυνηρή στιγμή που συνειδητοποιείς πως το πολιτικό τοπίο δεν είναι πια πεδίο συγκρούσεων, αλλά μια έρημος από πρόσωπα άχρωμα και άοσμα

Κάποτε η οργή ήταν καύσιμο. Έδινε ρυθμό στη φράση, αιχμή στη σκέψη, έδινε λόγο να επιμείνεις, να σταθείς απέναντι, να γράψεις. Δεν ήταν ευχάριστη, αλλά ήταν ζωντανή. Σήμερα, η οργή έχει κουραστεί. Έχει χάσει το βάρος της, σαν λέξη που ειπώθηκε τόσες φορές ώστε έμεινε χωρίς αντίκρισμα. Δεν θυμώνω πια όπως παλιά. Δεν αξίζει.

Το πολιτικό τοπίο δεν με εξοργίζει πια. Με αδειάζει. Οι πρωταγωνιστές του μοιάζουν να κινούνται μέσα σε έναν χώρο αποστειρωμένο, όπου οι λέξεις δεν έχουν βάρος και οι πράξεις δεν αφήνουν ίχνος. Τίποτα δεν αιφνιδιάζει, τίποτα δεν συγκρούεται πραγματικά. Μια διαρκής ανακύκλωση ρόλων, προσώπων, υποσχέσεων. Σαν να έχει χαθεί ακόμη και η ικανότητα του λάθους να σοκάρει. Δεν υπάρχει σύγκρουση, μόνο επανάληψη. Δεν υπάρχει ευθύνη, μόνο διαχείριση της εικόνας.

Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από την ένταση, αλλά και από την έλλειψή της. Από τη στιγμή που δεν γεννά ούτε σύγκρουση ούτε προσδοκία, αλλά μια επίπεδη συνήθεια. Ένα τοπίο χωρίς αιχμές, όπου όλα περνούν και τίποτα δεν μένει.

Κι εγώ, που έμαθα να γράφω κάθε μέρα, να πειθαρχώ στη λέξη, βρίσκομαι μπροστά σε μια σιωπή που δεν μοιάζει με επιλογή. Το χρονογράφημα δεν στερεύει από θέματα, στερεύει από ανάγκη.

Το πιο τρομακτικό, όμως, είναι πως αυτή η πνευματική ξηρασία αντανακλάται στην τοπική μας κοινωνία. Η πόλη μας, που κάποτε έσφυζε από αυθεντικές ανησυχίες, μοιάζει να υιοθετεί το ίδιο μοντέλο της διαχείρισης του τίποτα. Η τοπική εξουσία εγκλωβίζεται σε έναν στείρο ναρκισσισμό, όπου η εικόνα υποκαθιστά την ουσία και οι δημόσιες σχέσεις το όραμα.

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο ειλικρινές κείμενο που μπορώ να γράψω σήμερα. Ίσως να μην είναι η οργή που χάθηκε, αλλά η πίστη ότι μπορεί να αλλάξει κάτι μέσα από αυτήν. Αυτή η πνευματική ανοσμία είναι που πονά περισσότερο. Όταν η γραφή καταλήγει να αναμετράται με το κενό, η πένα στεγνώνει. Και τότε, δεν είναι η εξουσία που σε έχει κουράσει. Είναι που δεν βρίσκεις πια λόγο να της αντισταθείς. Κι αυτό είναι η πιο ήσυχη μορφή ήττας.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK