ΠΕΡΝΑΩ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΙΝΩ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Περνάω και διαβαίνω μήπως και την ιδώ. Αυτό ετραγούδουνε και πήγαινε κατά το σπίτι του στο Μαούκι. Πώς όμως εβρέθηκε στη Γαρίτσα; Αλλού ήθελε να πάει, αλλού τόνε παίρνανε τα ποδάργια του.

Έχουνε μυαλό τα ποδάργια; Ως φαίνεται έχουνε. Γιατί να μην έχουνε; Διότι τι είναι το μυαλό; Μια σταγιά πράμα. Και το κεφαλάκι τ’ αρνίσιο που του βαρεί στη μέση ο χασάπης δυο κομματσούγια μυαλό έχει. Το βλέπεις το ανδραγάθημα. Ενώ τα ποδαράκια τάχει τέσσερα τ’ αρνί. Πιο πολλά.

Έκατσε κάτου από τον ευκάλυφτο. Στο σπίτι της σκοτάδια. Εκοίταε. Τι κοίταε; Από τέτοια ώρα κάνουνε νάνι; Αυτουνού γιατί δε του κλειούνε τα μάτια;

- Είσαι καλά; Θέλεις τίποτα;

Επετάχτηκε σα γάτος. Εξευτελήστηκα εσκέφτηκε.

- Πώς, πώς, καλά είμαι. Έκατσα λίγο τί με πονούνε τα ποδάργια.

- Έχει υγρασία. Εσύ τίνος είσαι; Δε σ’ έχω ξαναιδεί.

- Του Τρίνκολου από από το Μαούκι.

- Και τι δουγειά έχεις στη Γαρίτσα; Δε πιστεύω νάχεις κάνα αμόρε. Εδώ είναι Γιαλός!

- Γιομάτος κουτσούλους. Εμείς στο Μαούκι έχουμε βόθρους. Δεν ειμάστενε μπακοτσιάνοι.

- Μπα, κακοχρονονάχεις…, που έχεις φυσικό να πεις για το Γιαλό. Ο Γιαλός, ορέ, έχει και Ομάδα. Τον Όλυμπο. Εσείς τι έχετε;

- Άμα πιάνεις το Μαούκι στο στόμα σου να το πλένεις πρώτα με τρινάλ. Ακούς;

Του βάρησε αμπωσιά. Κουλουριαστήκανε. Οχλαλοή. Το παράθυρο άνοιξε.

- Τι συμβαίνει; Θα φωνάξω το περίπουλο.

Εβγήκε στη φανέστρα κι η χαριτωμένη.

- Τι είναι μπαμπά;

- Μπες μέσα εσύ!

Την είδε. Εγλάρωσε. Τότε τούδωκε το μπουκετίδι ο μπακοτσιάνος στη μύτη. Τον επήρανε τα αίματα. Την εχαιρέτησε. Τσήστειλε και φιλί. Έφυγε.

Εσυμφωνήσανε μυαλό και ποδάργια να πάει στο Μαούκι.