ΟΤΑΝ ΚΑΕΙΣ…

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Όταν καείς εις το χυλό, φυσάς και το γιαούρτι.

Πολύ ωραία η εικόνα της ΑΙ με τον κόσμο να περπατεί στο πλακόστρωτο της Αρσενίου. Άνευ οχημάτων. Βαρέων και ελαφρών. Με ανεμπόδιστη την υπέροχη θέα στην Ανατολή και στη Δύση. Με το Βίδο φάτσα κάρτα. Και πίσω ο Υψηλός. Στο βάθος το Στενό κι οι Άη Σαράντες. Δυτικά ο Άης Γιώργης του Βάτου και πίσω η αγριοθάλασσα. Ο Αντρανίκ στη θέση του. Από χρόνια να θυμίζει το παγωτό καϊμάκι και τσι τραγουδίστριες. Τύχη αγαθή μας εχάλασε η αποχέτεψη και πήρανε μπρος τα κουντούτα τση Παναγιοπούλας.

- Δε τα σιάξανε;

- Εν ριπή οφθαλμού. Και μπράβο τους. Απίστευτο. Εγώ επερίμενα να μας έβρει το Πάσκα.

- Επέσαμε σε καλό αργολάβο. Λα περ λα έσωσε. Έρριξε και τ΄ άσφαρτα.

- Μπράβο του αργολάβου, μπράβο και του Δήμου. Τα καλά να λέγονται. Τι; Όλο γκρίντα; Αλλά…

- Πάλι αλλά;

- Ξέρω ΄γώ; Φοβάμαι μην έχουμ’ άλλα. Τα κάγκελα δε τα φτιάξανε. Μη πέσει καένας από κάτου. Έτοιμα είναι.

- Άλλο αυτό. Θα κάμουνε μελέτη.

- Φοβάμαι μην όλα τα πόρτιγα γίνουνε καφέ μπαρ και τα συναφή. Και γένει ο πεζόδρομος καθιστόδρομος.

- Το ΣΒΑΚ τι λέει;

- Τι να πει κι αυτό; Ό,τι του γράφουνε λέει. Αλλά άλλος το διαβάζει από την αρχή κι άλλος από το τέλος.

- Είναι πλούσια η κορφιάτικη γλώσσα.

- Κι η κορφιάτικη γλώσσα κι οι κορφιάτικοι πεζόδρομοι είναι πλούσιοι. Δεν είδες την Ευγενείου Βουλγάρεως; Από τότες που δεν περνάει η Αστική επήρανε ορισμένοι θάρρος και κατέλαβον το οδόστρωμα. Με το Σαν Τζιάκομο από απέναντι να τσου κλείνει το μάτι. Μήτε άμα περνάει η λιτανεία δε μαζώνουνε τα σκαμπό. Μεσ’ στη μέση τ’ αφήνουνε.

- Και τι; Να περνάνε πάλι από τα Μουράγια τα μεγαθήργια; Ακόμα δε φτιαχτήκανε οι σωλήνες. Θα τσου ξανατσακίσουνε.

- Όχι, ορέ, τα δίπατα και τα τρίπατα. Νταλίκες θα φέρουμε; Αλλά τα ΙΧ του κόσμου, τα ΕΚΑΒ, οι Πυροσβεστικές, τα Εκατά, τα Σκουπίδια, οι μαστόροι, ναι. Από πού θα πάνε σε μία χρεία, σε μια ανάγκη; Με το ελικόφτερο;

- Είσαι υπέρ τση ήπιας κυκλοφορίας.

- Έτσι τήνε λένε; Να περνάνε και τα ταξιά κι οι καρότσες. Μη βαρούμε και φάσκελα.

- Δεν έχεις κι άδικο. Όταν καείς εις το χυλό, φυσάς και το γιαούρτι.

- Μέτρον άριστον. Μένει κόσμος εκεί. Μόνιμοι κατοίκοι.

- Μπα; Ποιοί είν’ αυτοί; Δεν έχω υπ’ όψιν.

Φωτ. αφών Καγκουρίδη, δεκαετία ’70.