Όταν αποφασίσει η θάλασσα

Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Γράφω από τη βροχερή Θεσσαλονίκη.

Από μια παραλία που ξέρει να κρατάει αποστάσεις χωρίς να τις εξηγεί.

Η θάλασσα εδώ δεν φωνάζει. Σε κοιτάει.

Δεν είχα ποτέ υπομονή για τα μισά.

Ούτε για τους ανθρώπους, ούτε για τις καταστάσεις.

Ή μέσα ή έξω.

Τα ενδιάμεσα τα άφηνα στους πιο ψύχραιμους. Δεν ήμουν ένας από αυτούς.

Από μικρός ήθελα το άλμπουμ γεμάτο ή καθόλου.

Αν έλειπε μια εικόνα, το πετούσα.

Όχι από ιδιοτροπία. Από ένστικτο.

Κάτι μέσα μου δεν άντεχε τα κενά.

Κάποτε νόμιζα πως αυτό είναι χαρακτήρας.

Τώρα καταλαβαίνω πως είναι απλώς ένας άλλος τρόπος να φοβάσαι.

Το «ίσως» δεν το συμπάθησα ποτέ.

Όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί βολεύει.

Σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι κάτι κινείται, ενώ όλα μένουν ακίνητα.

Ένα είδος ακινησίας με άλλο όνομα.

Και μετά έρχεται η θάλασσα και τα καθαρίζει όλα.

Όταν αποφασίσει η θάλασσα, δεν υπάρχουν κολυμβητές.

Ούτε βιογραφικά, ούτε προθέσεις, ούτε δεύτερες σκέψεις.

Υπάρχει μόνο αυτό που αντέχεις.

Και αυτό που δεν αντέχεις.

Τα υπόλοιπα είναι για τις κουβέντες.

Ζούμε με εκκρεμότητες που τις βαφτίζουμε επιλογές.

Με σιωπές που τις λέμε ωριμότητα.

Με αποστάσεις που τις παρουσιάζουμε ως ανάγκη.

Κάπου εκεί χάνεται το μέτρο, όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί δεν μας βολεύει.

Κι ύστερα αρχίζουν τα ερωτήματα.

Πάντα αργά.

Πάντα όταν δεν αλλάζει κάτι.

Τι κρατάει περισσότερο;

Αυτό που έζησες ή αυτό που άφησες να φύγει;

Κανείς δεν απαντάει. Όλοι ξέρουν.

Γράφουμε για να καλύψουμε τα κενά.

Και καταλήγουμε να τα φωτίζουμε.

Καμιά φορά είναι το ίδιο πράγμα.

Δεν υπάρχει μεγάλη αλήθεια εδώ.

Ούτε συμπέρασμα.

Μόνο κάτι που επιστρέφει κάθε φορά που πέφτει ησυχία.

Δεν σε σώζει αυτό που έχεις τακτοποιήσει.

Σε κρατάει αυτό που έχει μείνει ανοιχτό.

Και όταν έρθει η ώρα, δεν θα σε ρωτήσει κανείς αν είσαι έτοιμος.

Η θάλασσα δεν ρωτάει.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK