Όλοι έγιναν προστάτες της Παλιάς Πόλης

«Πόσο πραγματικά νοιάζονται για την Κέρκυρα όσοι θυμήθηκαν τώρα την Παλιά Πόλη; Και ποιος αλήθεια υπερασπίζεται τους κατοίκους της απέναντι σε μια βιτρίνα που απειλεί να τους εξαφανίσει;»

Στις μέρες μας, όλοι έγιναν προστάτες της Παλιάς Πόλης. Όλοι κόπτονται «για την Κέρκυρά μας» και για την «πόλη UNESCO».

Μόνο που οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να ζεις στην Παλιά Πόλη. Δεν έχουν δει τις σωληνώσεις να σπάνε, δεν έχουν νιώσει την αποφορά των σκουπιδιών, δεν έχουν κουβαλήσει τα ψώνια τους μέσα από σοκάκια χωρίς πρόσβαση.

Η σχέση τους με την Παλιά Πόλη σταματά στο πρώτο ποτό και την επόμενη selfie.

Η μόδα των «Ουνεσκοαμυντόρων» δεν είναι αγάπη για τον τόπο — είναι τουριστικό μάρκετινγκ με πατριωτικό περιτύλιγμα.

Είναι η βολική δικαιολογία μιας δημοτικής αρχής που φωτογραφίζεται μπροστά από ρημαγμένους τοίχους αντί να τους επισκευάζει.

Είναι το άλλοθι όσων μιλούν για «πολιτιστική αναβάθμιση» την ώρα που αφήνουν την καθημερινότητα να καταρρέει.

Μιλούν για «τουρισμό ποιότητας», αλλά δεν έχουν σχέδιο ούτε για τα απορρίμματα, ούτε για την κυκλοφορία, ούτε για τη στέγαση.

Θέλουν περισσότερους επισκέπτες, αλλά αδιαφορούν για το πώς θα εξυπηρετηθούν.

Στην πραγματικότητα, βλέπουν την Παλιά Πόλη σαν ΑΤΜ: να αφήνουν οι τουρίστες τα χρήματά τους και να φεύγουν γρήγορα, πριν δουν πίσω από τη βιτρίνα.

Και ύστερα, έρχονται οι θεωρίες περί «απομάκρυνσης των αυτοκινήτων».

Σαν να μιλούν για άδειο μουσείο, όχι για κατοικημένη πόλη.

Δημοτική και Αρχαιολογική Αρχή, μήπως να θυμηθείτε ότι εδώ ζουν άνθρωποι;

Ή μήπως είναι πιο εύκολο να μιλάτε για χάρτες και όχι για ζωές;

Στέλεχος του Δήμου δήλωσε πρόσφατα σε κατ’ ιδίαν συζήτηση ότι πρέπει να αδειάσουν οι προσόψεις και να φύγουν τα αυτοκίνητα για να «φαίνονται όμορφα τα κτίρια».

Μάλλον δεν έχει σταθεί ποτέ μέσα σε 40 βαθμούς, κουβαλώντας νερό ή ψώνια με τα πόδια.

Μένει αλλού, βλέπει από μακριά και νομίζει ότι η Παλιά Πόλη είναι καρτ-ποστάλ.

Αυτή είναι η νέα «ευαισθησία»: η ωραιοποιημένη απονέκρωση του τόπου.

Όμως η Παλιά Πόλη δεν είναι ούτε σκηνικό, ούτε αντικείμενο προγραμμάτων ΕΣΠΑ, ούτε εύκολη λεζάντα για δελτία Τύπου.

Είναι μια κοινότητα που ζει, παλεύει και ανασαίνει ανάμεσα στην εγκατάλειψη και την αδιαφορία των ίδιων που ορκίζονται ότι την «προστατεύουν».

Όποιος θέλει πραγματικά να υπερασπιστεί την Παλιά Πόλη, ας ξεκινήσει από τα βασικά:

• Τις υποδομές,
• Την καθημερινότητα των κατοίκων,
• Τον σεβασμό στη ζωή που συνεχίζεται πίσω από τις τουριστικές γωνιές.

Γιατί αν η «ανάδειξη» σημαίνει να εκδιωχθούν οι κάτοικοι, να σβηστούν οι φωνές και να μείνει μόνο η ωραία όψη για τις φωτογραφίες, τότε δεν μιλάμε για πολιτισμό — μιλάμε για αποστείρωση.

Κι αν νομίζετε πως θα το δεχτούμε σιωπηλά, γελιέστε.

Εδώ ζούμε κι εδώ θα μείνουμε.

Και θα χαλάμε τη βιτρίνα κάθε φορά που θα προσπαθείτε να τη στήσετε πάνω στα ερείπια της καθημερινότητάς μας.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΦΑΙΑΚΩΝ