ΟΙ ΧΑΡΚΑΔΕΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Η Σοφία είχ πατήσει τα τριάντα. Μεγαλοκοπέλα. Σε λίγο θα την εβάνανε στο ράφι. Η κυρά της, η κυρία Τέτα, τση τόλεγε.

- Εμείς, Σοφία μου, όταν σε πήραμε μικρή κοπέλα από το χωργιό του το τάξαμε του πατέρα σου. Τα μιστά σου να σου τα κρατάμε για τη προίκα σου. Άλλο που δε μούπε ο συχωρεμένος ο άντρας μου. Μπον χριστιάνος. Σα παιδί του σε είχε. Έχεις κάνα παράπονο; Και είναι όλα δω, στο βιβλιάργιο. Όποτε τα θελήσεις. Αλλά βρες και συ παιδί μου ένανε. Εγώ όπου κι αν είναι θα σας αφήκω γιες. Όχι που δε σ’ έχω ταχτοποιημένηνε…, σ’ έχω και με το παραπάνου.

- Είναι ένας…

- Ποιός; και ‘γω δεν ηξέρω τίποτις; πότε πρόκανες; πού τόνε γνώρισες; Καλά λένε που το διάολο και τα θηλυκά και σε μποτίγια να τα κλείσεις με βουλοκέρι θάβρουνε το τρόπο να βγούνε όξω. Είναι καλός; όμορφος; τι δουγειά κάνει; πώς τόνε λένε;

- Ο Γιώργης ο γαλατάς είναι. Που μας εφέρνει το γάλα κάθε μέρα; Τόνε ξέρετε.

- Τόνε ξέρω. Αψηλός κι όμορφος. Και το γάλα δε το νερώνει. Είδες πέτσα που κάνει; Δε φυλάς τσι πέτσες και τσι χτυπάς και κάνεις το καλύτερο βούτυρο;

- Μας προσέχει.

- Και;

- Είπε που θάρθει να με ζητήσει από εσάς.

- Σε φίλησε, μωρή;

- Δύο φορές.

- Εβγήκατε βόρτα; πότε;

- Όχι, δε θα σας τόλεγα; Αυτός όλο μου το λέει. Αλλά εγώ κρυφά από σας δεν έχω.

- Σε φίλησε όμως. Πού;

- Εδώ στη κουζίνα που έφερε το γάλα.

- Όχι, να βγείτε, να βγείτε... Τι θα βάλεις; Να σου δώκω να πάρεις φόρεμα, καλό.

- Λέω να στενέψω το ταγέρ σας το μαύρο που δε το φοράτε. Άμα θέλετε.

- Τι παναπεί άμα θέλω. Πάρτο και κάμε το ό,τι θέλεις. Μόνο που δεν έχω τα μάτια μου να σε βοηθήσω.

………………………………………..

- Για βάρτο να σε δω. Τέλειο είναι. Να βάλεις και τη μπλούζα την εκρού, πάει με το μαύρο. Απόψε θα βγείτε;

- Μάλιστα.

- Κοίτα μέχρι τη Στέρνα να πάτε. Παρακεί είναι σκοτάδια. Για φέρε μου εκείνο το κουτί πούχω στο πρώτο συρτάρι του σκρίνιου. Τη μπιζουτιέρα. Πάρε δω αυτούς τσου δυο χαρκάδες. Βάρτους στ’ αυτιά σου. Να σε δώ… Όμορφη που είσαι… Μελαχρινή, με το μαύρο το ταγέρ, να σε φωτίζει το χρυσάφι. Ο συχωρεμένος μου τσούχε χαρίσει στο πρώτο μας ραντεβού.

………………………………………

Το Σοφάκι εστολιζόντανε όλο τ’ απόγιομα.

- Για πού ετοιμάζεσαι;

- Θα βγω με το φίλο μου.

- Έχεις και φίλο;

- Όλες έχουνε. Είμαι όμορφη;

- Κούκλα. Κι αυτό το φόρεμα το μαύρο σου πάει πολύ. Στάσου να σου δώκω δυο χαρκάδες να σου φωτίζουνε το μούτρο.

- Ω! είναι πολύ ωραία σκουλαρίκια. Αντίκα. Θα σκάσουν’ όλες. Από πού τάχεις;

- Είναι από τη νόνα τη Τέτα.