Ένα λεπτό ευωδιαστό άρωμα φρέσκων λουκουμάδων τυλίγει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες την Κέρκυρα που  γιορτάζει τον προστάτη της Άγιο Σπυρίδωνα.

 «Οι τηγανίτες τ΄ Αγιού» βρίσκονται σε κάθε καντούνι, σε κάθε πλατεία, σε κάθε χωριό. Μόνο που φέτος λόγω της πανδημίας του κορονοϊού η ατμόσφαιρα είναι πολύ διαφορετική, πολύ βαριά… 

Ένα έθιμο που χάνει τις ρίζες του βαθιά στα ενετικά χρόνια της κατοχής του νησιού, με βενετσιάνικη συνταγή που υιοθετήθηκε και συνεχίζεται έως σήμερα κρύβοντας τα δικά της μυστικά. 

Η παράδοση θέλει το έθιμο να ξεκινά την παραμονή της γιορτής του Αγίου Σπυρίδωνα και να κορυφώνεται ανήμερα. 

Ξεκίνησε, όπως αναφέρουν οι Κερκυραίες, από την ανάγκη να μπορέσει ο πιστός λαός να αντέξει την αγρυπνία, το «βεγγιόλι», πλάι στον Άγιο Σπυρίδωνα, που το ιερό του σκήνωμα ήταν και παραμένει ανοιχτό για προσκύνημα.

Οι «λουκουμάδες» στο πέρασμα των χρόνων. Οι λουκουμάδες είναι ένα γλύκισμα του οποίου η ονομασία προέρχεται από την τούρκικη λέξη «lokma» και οι ρίζες του χάνονται στα βάθη των αιώνων και γενικώς του χρόνου και πιθανόν το πρώτο τέτοιου είδους γλυκό να το έφτιαξαν οι Ρωμαίοι, και να του έδωσαν το όνομα “scribita”.

Πώς έφθασε όμως ο «λουκουμάς» στην Κέρκυρα αφού το νησί δεν βρέθηκε ποτέ υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας; Η απάντηση είναι απλή. Οι λουκουμάδες στην Κέρκυρα προέρχονται από ένα Βενετσιάνικο γλύκισμα που οι παλιοί Κερκυραίοι ονόμαζαν «τηγανίτες»!