ΟΙ ΝΟΜΠΙΛΟΙ ΙΙ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Τώρα, επί 400 χρόνια με τσου Βενετσιάνους καλά ήτανε τα πράματα. Εξαιρέσει 3 βολές που μας επιτεθήκανε οι Τούρκοι, κάτι πλιάτσικα από τσου πειρατές και κάτι ρεμπεγιά χωρικών και ποπολάρων, εν ειρήνη επεράσανε.

Μετά που ήρθε ο Μέτελας οι νόμπιλοι ήτανε εκπαιδευμένοι. Τόχανε μάθει το μάθημά τους. Χέρι που δε μπορείς να το δαγκάσεις φίλησέ το. Και βάνανε κάτου από τα πιάτα στο μακρύ τραπέζι του παλατιού, την ώρα που από κάτου έπαιζε η μουζική, τα κάτιντίς τους και με τσι μαρτεζόπλακες που επερισσέψανε από το παλάτι εστήσανε το περιστύλιον πάνου από τη στέρνα τση πλατείας: «ΕΙΣ ΜΝΕΙΑΝ ΗΜΕΡΑΣ ΑΙΣΙΟΥ ΕΠΑΝΟΔΟΥ… ΑΩΙΣΤ». Εκεί που επαιζόντανε το τριγυρόν-αβιέν.

Γαιοκτήμονες οι νόμπιλοι διαφεντεύανε την ύπαιθρον χώραν και ζιούσανε από το λάδι, τ’ αμπέγια, τα εσπεριδοειδή, τα λάχανα, τσι όρνιθες, τα γελάδια, τα πρόβατα, τσι κατσίκες, τα μουχτερά και τα ψάργια που εμαζώνανε οι χωρικοί κι οι ψαράδες από το έχας τση μάνας γης. Απαιτούσανε και κανίσκια με ρουβέλους, με βασιλικά νούμπουλα, μ’ ένα ζευγάρι πουλακίδες και κοκκόρους το 15αύγουστο. Ηθέλανε και τα κάλαντα τση Πρωτομαγιάς από τσου Αμπιτάμπουλοι που όμως τσούχανε απαλλάξει, από Ανδηγαυών, από το δικαίωμα «της πρώτης νύχτας του γάμου» και το αλλάξανε μετά με την υποχρέωση κάθε τσιγγάνικη οικογένεια να τσου δίνει μια κότα δυο φορές το χρόνο.

Πολλές κότες.

Η θαλασσοκράτειρα ανακάλυψε τη βιομηχανική επανάσταση και οι νόμπιλοι εδώκανε τη θέση τους στσου βιομήχανους. Εκρατούσανε όμως. Οι άρμες κι αν επέσανε τα δαχτυλίδια μένουν.

Στ’ αρχοντόσπιτα τση Πόλης εμιλούσανε τα «κερκυραίϊκα» τση Πόλης. Ένα μιξ ελληνικών, βενετσιάνικων, πουλιέζικων, ισπανοεβραίϊκων και ιγγλέζικων με ολίγα γαλλικά που τσου μαθαίνανε οι μαντεμουαζέλ κατ’ οίκον. Εισήχθη το κρίκετ και σούβρισκε το μπαλόνι τα ρολίνια μεσ΄στο πίντσιριρί κι επήγαινες τη Κυργιακή για πίκι νίκι εις το Κανόνι. Στα χωργιά η αρχαιοελληνική ατόφια. Το λέει κι ο Ρωμανός. Κι ο δρόμος τάπιανε όλ’ αυτά μαζί και τα χώνευε στσι ταβέρνες ανάμεσα από κούπα, μπουρντούνι και τηγανιτή τσέρουλα.

Πάντως δίπλα στσι νόμπιλοι εσταθήκανε οι εργοστασιάρχες που δεν είχαν’ άρμες αλλά είχαν’ όβολα. Μια νέα τάξη, αστική, με το παρά μου αγοράζω και σελίδα στο Λίμπρο ντ’ Όρο.

Η Ένωση έδεσε τα Εφτάνησα με τη νέα Ελλάς που τση δώκανε το αίμα τους και τη ψυχή τους. Τσείχανε πρωτοδώκει επί σφαγή το Κόντε Νάνε.

Μα κι οι βιομηχάνοι μέχρι το ’50 εκρατήσανε, άντε μέχρι το ’80. Οι νέοι νόμπιλοι επήρανε τσι νερογιές και τσι κάνανε πεντάστερα. Από κοντά τα ρουμς του λετ, σήμερα τα ερμπιμπί και τα τραπεζοκαθίσματα μετά μαστέλων και τα ηχεία στη διαπασών.

Η μάνα γης χαρίζει στα παιδιά της τη πλούσια ομορφιά της κι η μάνα Πόλη και τα Χωργιά τη δική τους.

Τώρα δε ξεχωρίζουνε Χωργιά και Πόλη μήτε στη γλώσσα. Στσι πέντε λέξεις οι δύο που ακούς είναι στα ξένα. Γες ιτ ιζ.

Μόνο ο δρόμος αντιστέκεται.

Ο δρόμος δεν πρόκειται ποτές του να γίνει νόμπιλες.