Οι μέρες που το ψέμα κοκκινίζει

Γράφει ο Μάκης Αρμένης

Τις μέρες με τις μάσκες ο κόσμος κοκκινίζει. Όχι από ντροπή, από επιθυμία. Μυρίζει δέρμα που ζεστάθηκε στο πλήθος, ιδρώτα που δεν ζητά συγγνώμη και ανάσες που μπλέκονται χωρίς να περιμένουν συστάσεις. Τα μάτια γίνονται στόμα, τα χείλη υπόσχεση χωρίς αύριο. Η ανωνυμία παύει να είναι φόβος και γίνεται ερωτική πράξη. Κρυβόμαστε τελικά για να αντέξουμε να φανερωθούμε

Μας έμαθαν να πιστεύουμε πως νοσταλγούμε τόπους. Λάθος. Τον χρόνο νοσταλγούμε. Εκείνον τον εαυτό που δεν είχε μάθει ακόμα να μετρά τις απώλειες, να προσαρμόζεται στο «πρέπει», να υποχωρεί. Ο χρόνος μάς εξαπατά φορώντας τη μάσκα του χώρου, υποσχόμενος επιστροφές σε σώματα που δεν μας ανήκουν πια. Τα τρένα σφύριξαν, τα λεωφορεία χάθηκαν. Ο χρόνος δεν έχει όπισθεν, έχει μόνο ένα σκοτεινό, ηδονικό βάθος, και πονάει όσο κατεβαίνεις.

Στις μέρες του καρναβαλιού οι μάσκες μπερδεύονται. Οι ορατές με τις αόρατες. Και τότε φαίνεται καθαρά . Οι πιο ειλικρινείς είναι εκείνες που φοριούνται για λίγο. Οι άλλες, της καθημερινότητας, είναι μόνιμες. Χαμογελούν ψεύτικα, κλαίνε ψεύτικα, βαφτίζουν την ανασφάλεια δύναμη και την αδικία κανονικότητα. Είναι οι μάσκες της εξουσίας και της ευπρέπειας, που τρέφονται με την καταπιεσμένη μας σάρκα.

Στην Κέρκυρα αυτό το ξέρουμε από παλιά. Εδώ το καρναβάλι δεν είναι φυγή, είναι σχόλιο. Το γέλιο έχει μνήμη, η σάτιρα έχει στόχο, και κάθε μάσκα κουβαλά έναν λογαριασμό απλήρωτο. Δεν γελάμε για να ξεχάσουμε, γελάμε για να αντέξουμε.

Η μάσκα θα υπάρχει πάντα. Όχι για να κρύβει, αλλά για να αντέχεται η αλήθεια. Για να διασκεδάζει τη θλίψη μας μπροστά στον μοναδικό θεό των ημερών μας, το χρήμα.

Γι’ αυτό οι μέρες της μάσκας είναι ό,τι πιο καθαρό, ό,τι πιο σωματικό αντέχουμε. Οι υπόλοιπες, οι σοβαρές, οι «ντυμένες» μέρες, είναι το πραγματικό, το χυδαίο καρναβάλι.

Κι όταν τελειώσουν οι γιορτές και μαζευτούν τα χαρτιά από το δρόμο, εδώ, όπως παντού, θα φορέσουμε πάλι τις επικίνδυνες μάσκες. Αυτές που δεν βγαίνουν. Αυτές που δεν κοκκινίζουν ποτέ, ακόμα κι όταν η πόλη, σιωπηλά, ματώνει κάτω από το βάρος της μοναξιάς της.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK