ΟΙ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟΙ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Γινομάστενε όλο και λιγότεροι. Δε γεννάμε.

- Σ’ όλη την Ευρώπη το ίδιο. Και σ’ όλο το Δυτικό κόσμο. Κι όπου υπάρχει περσσότερος πλούτος. Ευτυχώς που υπάρχει κι ο ρέστος κόσμος, ο φτωχός, που γεννάει. Κι έτσι οι φτωχοί ρέουν προς τις «πλούσιες χώρες», εκεί που έχει και πλούσιους παναπεί, όπως το ψυχρό ρέει στο θερμό και τανάπαλιν προς εξισορρόπησιν τση καταστάσεως.

- Τσου κάνουμε εμείς οι πλούσιοι τσι φτωχοί και κάτι πολέμους και τσου χαλάμε τα σπίτια και φεύγουνε μη τσου πλακώσουνε. Τί κι η φτώχεια ένας πόλεμος είναι. Με μπόμπες και χωρίς μπόμπες. Φεύγουνε τ’ άχαρα για μια καλύτερη ζωή. Μαθαίνουνε για το πώς περνάνε οι Δυτικοί και ζηλεύουνε. Θέλω κι εγώ Φεράρι, σου λέει, και βάνει το κεφάλι του στο ντουρβά. Νομίζει που όλη μέρα μέσα σε μια Φεράρι θε νάναι. Πού να ξέρανε κατά που πάνε.

- Τσου απανοβάνουνε άλλοι. Κυβερνήσεις και συφέροντα. Μέχρι που τσου πλερώνουνε και τσι βάρκες. Τρώνε πολλοί από το αλισβερίσι. Από διακινητές μέχρι εργοστασιάρχες για φτηνά εργατικά χέργια. Βλέπεις εμείς δε γεννάμε άλλο πολλά και φτηνά εργατικά χέργια. Και κάνουνε εισαγωγή. Το διαφημίζουνε κιόλας. Ένα εμπόρευμα είναι κι αυτό. Η σύγχρονη δουλεία. Η δουλειά κι η δουλεία ποτέ δεν πεθαίνουν. Σκοτώνονται και πνίγονται στο δρόμο. Κι αυτοί και τα παιδιά τους. Χαμός και θρήνος. Τα φλιμένα.

- Εμείς γιατί δε γεννάμε;

- Γιατί να φέρουμε παιδιά εις τον κόσμο; Για να περνάνε όπως κι εμείς; Σπίτι δουγειά, δουγειά σπίτι; Να πάει το παιδί σου φοιτητής για να γίνει εργατικό χέρι και να θέλεις 700 ευρά το μήνα να του νοικιάσεις σπίτι; Όλο τούτο είναι το προσδοκώμενο; Άμα το καλοσκεφτείς κι εμείς πόλεμο έχουμε. Ξατρεχατό όλη μέρα πίσω από τσου λογαργιασμούς του σπιτιού.

- Άμα έχουμε και σπίτι.

- Καλά λες. Δε βλέπεις τι γίνεται; Σπίτια δεν υπάρχουνε. Εγινήκαν’ όλα ερμπιενμπί κι έρχονται και κάτι φαντς και σου τήνε παίρνουνε τη χαμοκέλα. Ζωή κακομοίρα.

- Εσύ που μένεις; Σε δικό σου;

- Αυτό που μ’ άφηκε ο πατέρας μου. Στο πατρικό. Είδε κι έπαθε να το κάμει, ο φλιμένος. Θεός σχωρέστονε.

- Σπουδαία δουγειά ένα κεραμίδι δικό σου. Να μην έχεις το βραχνά του ενοικίου. Κάθε πρώτη του μηνός δώκε.

- Όπου δεν έχτισε κι όπου δεν επάντρεψε.

- Και που παντρεύονται δε γεννάνε. Τώρα μάθανε και τας προφυλάξεις. Θα εκλείψει το είδος.

- Σιγά το είδος.

- Η κορωνίδα τση Δημιουργίας; Ο Χόμο Σάπιενς;

- Ναι, ξέρεις τι σάπιενς; Ο εφευρέτης του πολέμου και τση πείνας. Τση αδικίας και τση απληστίας. Ο βιαστής τση Φύσεως. Ο κατακυριεύσατε τα πάντα. Ο πάρτα όλα και μη τίποτά σου. Δε πάμε καλά. Όπου δε το βλέπει.

- Εβγάλαμε μυαλά φωτισμένα. Εβρήκαμε και τι δεν εβρήκαμε. Επήγαμε και στο φεγγάρι.

- Ναι, για να ερωτευόμαστε. Διώξε τη λύπη παλληκάρι, πάμε μια βόρτα στο φεγγάρι… Και σα; Γεννάμε; Δε γεννάμε.

- Ειμάστενε ανισόρροποι.