Ο ΖΟΥΜΗΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Μόλις είχε φέξει. Ο κυρ Μανώλης, οινοζυθοκαφεπαντοπωλείον «Η ωραία Πελαγία», εκ της συμβίας του το βαπτιστικόν, Πελαγία, η οποία το πάλαι υπήρξε έκπαγλος καλλονή κατά τη Μέση Κέρκυρα, εσέρβιρε τσου καφέδες.

- Μανώλη, στάξε μου και λίγο κουνιάκου.

- Κουνιάκου με τόση ζέστη;

- Ζεσταίνονται τα μέσα σου και σου φαίνονται τα απόξω σου πιο φρέσκα. Και πες στη Πελαγία να βγάλει νερό από το πηγάδι. Κορακιάσαμε…

- Πέγκύυυ…, νερό!

- Πέγκυ η Πελαγία;

- Από κοπέλα Πέγκυ ήθελε να τήνε λένε. Πιο ευρωπαϊκό. Αλλά τι τα θες; Τίναι ο κάβουρας, τίναι το ζουμί του…

Πάντα έτσι έσωνε τσι κουβέντες του ο Μανώλης. Τίναι ο κάβουρας, τίναι το ζουμί του…, γι αυτό τόνε βγάλανε Ζουμή.

Η Πελαγία εμπήκε μέσα με το σίσκλο στο χέρι.

- Ποιός μ’ είπε Πελαγία; Άκουσα…

- Καένας Πέγκυ μου, νερό εχαλέψανε…

- Να, ορές, πιείτε από το σίσκλο σα τα φορτίκια. Δε σας αξίζει το ποτήρι. Τα ποτήργια είναι για τσι ανθρώποι κι ο σίσκλος για τα ζα, σα και τα μούτρα σας.

- Μη δίνεις σημασία Πέγκυ μου, δεν αξίζει, τίναι ο κάβουρας, τίναι το ζουμί του…

- Κι εσύ Ζουμή τι θέλεις και τσου μαζώνεις πρωΐ, πρωΐ;

- Μαγαζί έχουμε Πέγκυ μου, να μη δουλέψουμε;

- Εδώ μας ξεβαχτίζουνε. Άκου Πελαγία…, εμένα Πέγκυ με λένε.

- Πέγκυ του Ζουμή;

- Μωρέ, άει στο διάτανο, Φασουλή τση Δέσπως, τση κλανιόρας. Εμένα, ορέ, στη στράτα από Σκριπερό στσου Πουλάδες, στη Φουντάνα, που εγινήκανε τα καλλιστεία Μέσης, Πέγκυ με γράφανε στο καρτόνι. Εφόρουνα το πιο ωραίο ροκέτο. Και βγήκα και μις.

- Ήτανε κι ο Ζουμής εκεί;

- Όχι, είχε πάει για καβούρους.

- Τίναι ο κάβουρας, τίναι το ζουμί του… Στο πανηγύρι τ’ Άη Λιος τήνε στάμπαρα. Χρόνιααα… Ερώτησα πώς τήνε λέανε την ομορφονιά και μούπανε η Πελαγία είναι του Μώρου. Αλλά άμα πήγε ο κύρης μου να τήνε χαλέψει για λογαργιασμό μου, αυτή τούπε Πέγκυ με λένε να του πεις του Μανώλη. Εκαταλάβατε;

- Τίναι ο κάβουρας, τίναι το ζουμί του…