Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Εβαρούσε τη καμπανέλα από το υποδήλατο. Τα γράμματα έφερνε. Όλες όξω.

- Έχω ‘γώ;

- Όχι, κυρά Ευτυχία.

- Έχω μήνες να λάβω νέα του. Μη ξέρεις ο ίδιος;

- Θα λάβεις νέα του κυρά Ευτυχία. Μην ανησυχείς. Η Αστραλία είναι και μακριά. Θα σούγραψε. Αλλά και το καράβι κάνει μήνες να φέρει τα γράμματα. Κι απ’ το Πειραιά που αράζει μέχρι να τα φέρει το λοφωρείο στη Κέρκυρα θέλει μέρες. Αλλά λένε που θα βάλουνε αρόπλανο Ντακότα και θα τα φέρνουνε πίγιο γλήγορα. Είναι καλά το παιδί. Μην ανησυχείς. Στο λέω ‘γώ.

- Μπα που καλό νάχεις. Από σε ακούω μια καλή κουβέντα. Μόνη μου ζιω η άχαρη. Ένα νέο περιμένω, ένα γράμμα, να πάει η ψυχή μου στη θέση της.

Ο κύργιος Φιλήμων ήτο κέρβερος. Ήξερε από πονηργιές. Μέσα στα γράμματα στέρνανε και λεφτά. Δολάργια κι άλλα λεφτά ξένα. Τα εξ Αμερικής, Αστραλίας, Γερμανίας και Καναδά. Ένας τα ξεχώριζε τα ξένα τα γράμματα, τ’ άνοιγε σπίτι του στον αχνό, κράτουνε τα λεφτά και δε τάδινε ή τάδινε χωρίς τα λεφτά.

Ο κύργιος Φιλήμων είπε:

- Ξεβρακωθείτε όλοι. Θα σας ελέγξω.

- Μα…

- Δεν έχει μα και ξεμά. Όλοι τα βρακιά κάτου.

Τον έπιακε.

- Εσύ, ορέ, κλέβεις;

- Κατά λάθος…

Τον έδιωξε.

- Κυρά Ευτυχία έχεις γράμμα. Άργησε αλλά ήρθε. Δε σου τόπα;

- Ώωω…, που νάχεις καλή ώρα. Κάτσε να τ’ ανοίξω να μου το διαβάσεις. Δε ξέρω γράμματα η άχαρη. Κοίτα…, έχει και λεφτά μέσα. Το παιδί μου, το αγόρι μου, πάντα με σκέφτεται. Ο Άγιος να μου τόνε φυλάει.

- Σεβαστή μου μητέρα σε σκέφτομαι και σ’ αγαπώ…

Έβαλε τα κλάϊματα, δε μπόρουνε ν’ ακούσει άλλο. Του πήρε το γράμμα από το χέρι και το φίλουνε.

- Κυρά Ευτυχία να κόψω το γραμματόσημο; Κάνω συλλογή.

- Πάρτο. Και του Χριστού θα σου κάμω μια φογάτσα με φρέσκο βούτυρο.

Ο ταχυδρόμος σήμερα εγίνηκε ΕΛΤΑ. Τώρα μήτε καμπανέλα έχει, μήτε υποδήλατο, μήτε διαβάζει τα γράμματα του κόσμου στα πορτόνια. Μήτε φογάτσα του δίνουνε του Χριστού. Τον έφαε το συν πλην του ισολογισμού των ΕΛΤΑ. Τον εζυγίσανε και δε μετράει. Αχρείαστος. Τι να τον εκάμεις;