Ο ΤΑΤΑΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Αυστηρός. Τέσσερα γραμμάτια είχε, τέσσερα θηλυκά. Κι η σιόρα πέντε. Άμε να κάμεις κουμάντο. Πώς να τσι συμμαζώξεις; Του ορμούσανε οι λαμάσες και θα τόνε τρώανε ζωντανόνε. Όλο θέλω και θέλω.

- Τι θέλεις;

- Γιακέτα.

- Να πάρεις τση αδρεφής σου τση μεγάλης.

- Όλο αποφόργια; Θέλω μίανε που είδα στη βιτρίνα τση Μικάλεφ. Μία καρό.

- Δεν έχεις και καρό φούστα; Πρώτ’ απ’ όλα καρό με καρό δε πάει. Πάει;

- Θα μου ράψει η μάμα μία φούστα γκρι αρζάν. Επήρε το ύφασμα από του Τζέλου. Θα μου βάλει στη μπάντα και χρυσά κομπιά. Μου πήρε και σκάρτσες νάιλο και σκαρπίνια με λίγο τακούνι. Μπλούζα έχω τη κρεμ τση τζίας τση Κόνης.

- Εσύ που βρήκες τα λεφτά;

- Μπιστιού.

- Και για πού ετοιμάζεσαι;

- Θα πάμε το Σαββάτο στο Φοίνικα με τσι κοπέλες.

- Ερώτησες ά σ’ αφήνω;

- Γιατί το σταντεύεις τ’ άχαρο; Σπίτι μόνο ξέρεις να κάνεις το Βελιγκέκα; Σ’ ακούνε κι οι δυο μιτσές…

- Ξέρεις, ορή, τι γένεται στσου χορούς;

- Κι εσύ από πού ξέρεις; Εμένα δε με πήρες ποτές σου.

- Γιατί; Στο χορό τση Περιηγητικής δε σε γνώρισα; Ανάθεμα την ώρα. Εκεί δε με αγαντσάρισες;

- Ήμουνα ντυμένη κολομπίνα. Άααχ… Θυμάσαι που χορέψαμε μαζούρκα; Άααχ…

- Αχ και βαχ, αυτή τη κολομπίνα πλερώνω μέχρι σήμερα.

- Με είχε ράψει η τζία η Κόνη.

- Η μεγάλη πού είναι;

- Βόρτα,

- Βόρτα πού;

- Αυτό έλειπε να τήνε ρωτήσω. Είναι κοπέλα τση παντρειάς. Δε μου επιτρέπεται…

- Εσύ μου τσι ξεντουρλώνεις.

- Ναι, κλείστες στο μοναστήρι και κάτσε κει να περιμένεις να βρεθεί γαμπρός. Έτσι ξωφλάνε τα γραμμάτια; Κούνια που σε κούναγε. Δώκε τση κοπέλας να πάρει τη γιακέτα.

- Το Σαββάτο που θα πλερωθώ.

- Αφού έχεις, να πω που δεν έχεις; έχεις.

- Πόσο κάνει;

- 300 δραχμές.

- Μία λίρα;

- Θα σου φέρει και ρέστα.

- Πάρε δω, μάτια, και τα ρέστα κράτα τα να πάρεις μια πορτοκαλάδα.

- Να σε φιλήσω, τάτα μου, γλυκέ.