Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Δεν επήγαιν’ άλλο. Τίγκα το σκουπίδι, τα καναλέτα ακαθάριγα, οι δρόμοι φίσκα, τα φρούργια ερείπια, πρώτα στη λίστα ερειπίων τση Ουνέσκος με υπογραφή Αχιλλεύς ο Θνήσκων. Νερό λειψό, ο μετασχηματιστής τάφτυσε, τα κόκκινα να τσακίζουνε τα Μουράγια, η λιτανεία να μη περνάει, ο Σαλιμπούργος ν’ ασπρίζει από το κακό του, τα σιντριβάνια σε απεργία διαρκείας, το Βίδο να κείται μακράν, από Καρνάγια μέχρι Ανεμόμυλο μια μαρίνα σα μπουράτα καρίνα, Μαντόνα Κατερίνα. Δεν επήγαιν’ άλλο.

- Τι θ’ απογίνουμε ορές παιδιά;

- Η εξουσία…

- Τι είπες; Δεν ακούω. Χαμήλωσε τη φωνή.

- Η εξουσία, λέω.

- Τι η εξουσία; Δεν είδα από τα μάτια θα δω από τα φρύδια;

- Κάτι κάνει κι αυτή. Έργα…

- Για πες ένα έργο;

- Έριξε τσι μπαράγκες τση Κόντρας Φόσσας.

- Από ρίξιμο πρώτη. Στο χτίσιμο υστερεί.

- Ν’ ασκωθούμε από το καναπέ. Σώνει με τα πληκτρολόγια. Μας εφάανε.

Ούτως, και εξ ανάγκης, ιδρύθη σύλλογος και ένας και δύο και πολλοί και βγάλανε τη γκλώσσα όξω στην εξουσία που δικαίως αγανάχτησε με τσι μότες που τση κάνανε.

- Ακούς εκεί; Τέγεια ανεσίσταγοι. Βαρούνε φάσκελα στο Θέονε. Δε μας αφήνουνε σε χλωρό κλαρί. Αφού κάνουμε μελέτας, βγάνουμε δημοπρασίας, αυτοί είναι νύφη θέλω τώρα τήνε θέλω. Εμείς φταίμε; Οι προηγούμενοι. Εάλω η Πόλις.

- Να πέσει ο σύλλογος.

- Εύκολο είναι; Φωνή Λαού, οργή Θεού. Θα μας επάρουνε με τσι ντομάτες κι ας ακριβύνανε πιο πολύ κι από τα λεϊμόνια Τουρκίας. Δε γίνεται.

- Γίνεται, πώς δε γίνεται; Αλά ούζο Τροία. Με ίππον δούρειον. Από τα μέσα. Τακτική Οδυσσέως. Του παμπόνηρου.

- Λες;

- Παγιά, δοκιμασμένη συνταγή.

- Κι οι ρέστοι; Θα κάνουνε τσι κότες;

- Εδώ εκάμανε τη Πηνελόπη μαύρηνε και δεν εμίλησε καένας.

- Την ωραία Ελένη, όχι τη Πηνελόπη.

- Στη πλατεία τση Άγιας Λένης λένε που θα κάνει ο σύλλογος τη Γενική του Συνέλευση, να μάθουνε όλοι τι εσυνέβη στη Τροία και δε χωράει το ΕΚΑΒ να περάσει.

- Μέσα από τα καντούνια;

- Τα καντούνια έχουνε τη δύναμη του Συλλόγου.