Ο ΣΩΤΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Ο Σώτος εγεννήθη εις τα Κηπουργιά, πλησίον της λιμνοθαλάσσης. Εκεί εμεγάλωσε και σκογειό δε πήγε. Δε τόνε στείλανε, τί τόνε προορίζανε για τα χτήματα. Και τα χτήματα δε θέλουνε γράμματα. Θέλουνε;

Αξυπόλητος ο Σώτος σου, χειμώνα-καλοκαίρι, εμάζωνε γαρίδες από τη λίμνη, τσι δόλωνε κι έριχτε τ’ αρμπουριχτό από τη γέφυρα κι έπιανε αυτά που έπιανε. Τα τηγάνιζε η μάμα, μ’ αλάτι από τη λίμνη, και με μια βρασιά λάχανα επερνούσανε. Ο πατέρας στη ταβέρνα.

Εζήλευε ο Σώτος τα παιδιά που πηγαίνανε σκογειό και πιο πολύ εντρεπόντανε την Ανθούλα του Μαύρου, του κυρ δάσκαλου. Και μια μέρα τόπε τση μάμας του.

- Εγώ, μάμα, θα πάω στο Νυχτερινό.

- Και βλιβλία, τετράδια, μολύβια, από πού;

- Θα δω…

Το παρατημένο κορίτο του Θεός σχωρέστονε του κυρ Μπαρμπουνέλη έπιακε να φτιάκει. Επιάνανε τα χέργια του. Όλη μέρα στου Χαλικιόπουλου ήξερε. Μέχρι ένα άχρηστο μπιζόβολο είχε κονομήσει, τόσιαξε κι έπιανε κέφαλους και λαβράκια. Τα πούλουνε και κράτουνε τα λεφτά για τα βιβλία. Τα φύλαγε μέσα σ’ ένα κουτί «Κύκνος», κάτου από το φουρνέλο, γιατί άμα του τάβρισκε ο πατέρας του θα τάπινε.

Του Παντοκρατόρου επήρε το κορίτο και μπήκε κι αυτός να περνάει το κόσμο στο Παντοκρατορέλι. Η Ανθούλα τον είδε.

- Με το Σώτο να πάμε μπαμπά.

Επιάστηκε απ’ το χέρι του κυρίου Μαύρου και μπήκανε.

- Σε ποιό σκογειό πας Σώτο;

- Του χρόνου λέω να πάω στο Νυχτερινό. Δεν έχουμε…, αλλά μαζώνω για τα βλιβλία. Ψαρεύω κι έχουμε και το κήπο.

- Του Βαγγέλη γιος δεν είσαι;

- Μάλιστα.

- Ξέρω, ξέρω…, έχει και καλή φωνή. Εγώ είμαι ο διευθυντής του Νυχτερινού. Ό,τι χρειαστείς εγώ… Νάρθεις να με βρεις. Ακούς;

- Μάλιστα…

Ορθός έλαμνε ο Σώτος με μια δύναμη που δε την είχε νοιώσει ποτές του. Λες κι ο Παντοκράτορας τραβούσε κουπί μαζί του.

- Θα σας περιμένω να σας πάρω πίσω. Εδώ θα είμαι. Απίκο.

Το Παντοκρατορέλι εβάρησε τη καμπανέλα του.

- Να σας πάρω και μέχρι τη Σαβούρα;

- Όχι, όχι…, δε χρειάζεται. Φαίνεσαι καλό παιδί.

- Γιορτάζεις Σώτο, δε γιορτάζεις; Σωτήρη δε σε λένε;

- Σωτήρη, αλλά δε μούχουνε πει πότε γιορτάζω.

- Γιορτάζεις, γιορτάζεις…, είναι η Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Χρόνια σου πολλά.

Ο Σώτος έδωκε το χέρι του στην Ανθούλα να τη βοηθήσει να βγει όξω.