Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ

Του Γιώργου Καγκουρίδη

- Να κινείσαι. Να προβατείς. Μη κάθεσαι ακούνητος. Στην ηλικία μας η κίνηση είναι γιατρικό. Σκώσου από τη καρέκλα. Θα βγάλεις αράχνες.

- Νομίζεις που δε θέλω; Θέλω. Μπορώ όμως; Με πονούνε τα ποδάργια.

- Πού;

- Εδώ πάνου…, εδώ ψηλά..., σα κράμπες.

- Δεν είναι τίποτα. Πιασίματα είναι. Μη κρύωσες; Τι παίρνεις; Παίρνεις τίποτα;

- Δυο χούφτες μπάλες κάθε μέρα. Έχω χάσει το λογαργιασμό. Τη πήρα τη κόκκινη τη μπάλα ή δε τήνε πήρα; Άσεμε! Λίγο λάδι από το καντήλι. Εσύ;

- Ά! εγώ τη βόρτα μου τήνε κάνω κάθε μέρα. Πλατεία, Γαρίτσα, Ανεμόμυλος και επιστροφή στη βάση μου. Κάθε μέρα.

- Περίπατος Γαρίτσης; Μπράβο, μπράβο…, αφού μπορείς… Είν’ αραγμένα κότερα;

- Σαράντα-πενήντα, μύρμηρο. Εγιόμισε ο τόπος. Κανονικά ήπρεπε να τα απαγορέψουνε. Βρίσκουνε τσάμπα απάγκιο από το Μαΐστρο και γιομίζουνε το κόρπο.

- Είναι όμορφα όμως να τα βλέπεις.

- Όμορφα, ξόμορφα αυτοί εκεί μέσα δε κάνουνε; Πού πάνε όλ’ αυτά; Πάνε και βρίσκουνε αυτά που ρίχτει το αντλιοστάσιο τση Γαρίτσας άμα στουμπώνει; Κι οι άνκορές τους δε σακατεύουνε τα φύκια; Τη ποσειδωνία που λένε. Γι αυτό εξαφανιστήκανε οι κέφαλοι που τσου βλέπαμε να λαμπυρίζουνε κάτου από τα κουρτελάτσα.

- Έχει κέφαλους, έχει. Και σάρπες βλέπω.

- Να δούμε μέχρι πότε θα τα βλέπεις. Κάποτες πάνου από τα κουρτελάτσα ετραβούσανε τράτα.

- Τώρα περνάνε τ’ αυτοκίνητα. Διπλοπαρκάρουνε κιόλας στη Σκάλα του Δημάρχου. Πάει κι έρχεται κόσμος από τα ημερόπλοια και τα κότερα. Βγάνουνε και τσι σακούλες με τα σκουπίδια τους. Φάτε τα Κερκυραίοι. Δεν υπάρχει αστυνομία;

- Αστυνομία ή το Λιμενικό; Είναι παραλιακό το μέτωπο.

- Ναι, τώρα αποχτήσαμε και μέτωπο. Να σκάψουμε και ορύγματα να μπούμε μέσα.

- Θυμάσαι τι ήσυχα και ωραία ήτανε παγιά; Κάναμε το περίπατό μας κι ούτε πουλί πετούμενο που λέει ο λόγος. Τότε που το δρόμο τόνε λέγανε Λεωφόρο Φαιάκων.

- Σήμερα τόνε λένε Λεωφόρο Δημοκρατίας.