25 Ιουνίου 2021

"δε πουγιεται" IV

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ Ο ΠΕΤΡΟΣ*

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Ο Πέτρος δυο αγάπες είχε. Το κόρο και το ψάρεμα. Άμα εψάρευε ετραγούδουνε. Άμα ετραγούδουνε στο κόρο, δεν εψάρευε.

Τώρα είχε και τσι ομπίες του. Τί άνθρωπος ήτανε κι αυτός κι είχε τσι αδυναμίες του. Το κόρο τ’ Άη Βασίλη αγάπουνε περσσότερο κι όχι τση Μητροπόλεως. Αλλά στον Άη Βασίλη δε του δίνανε. Κι ας ήλεγε ο παπάς υπέρ των ψαλλόντων εν αυτώ. Ενώ, πού και πού, ο κυρ Νίκος στη Μητρόπολη, άμα έπαιρνε, τσούδινε και στσου χορωδούς κάτιντίς. Με το που τα τσέπωνε ο Πέτρος μη τον είδατε το Παναή. Στον Άη Βσίλη επήγαινε κι ο κυρ Νίκος έμενε από πρίμο κι άμε να κάμει πρίμο αυτός. Βαρύτονος ήτανε.

Ο Πέτρος έγινε πάππους. Εμεγάλωνε ο Μιχαήλης κι από τα έξη του ο Πέτρος όλο τούπιανε το μούσκουλο να ιδεί άμα εψώμωσε.

- Γιατί όλο του ζουλάς το μπράτσο του παιδιού, μπαμπά;

- Ξέρω ‘γω!

- Τι ξέρεις;

Του μιτσού τούχε μάθει να λάμνει. Είχε το μπατέλο του στο Γιαλό και τον έπαιρνε μαζί του, να μάθει το παιδί μπάνιο, να ξεχωρίζει τη δράκαινα και το σκορπιό, να τρώει τη ψαρόσουπα, να ξεχωρίζει την Άϊντα από το Ριγκολέττο και το γουβιό από τη μελιχάνα.

Μάθαινε τούτο, τούφευγε του πάππου άμα του ζούλαγε το μούσκουλο, τί τον έπιανε κάτι σα σκατσικαβάγια, και στα δέκα του ο πάππους ο Πέτρος τούβρηκε το μούσκουλο καλό του Μιχαήλη και στσι τρεις το πρωί επήγε και τόνε ξύπνησε.

- Σκώσου να πάμε για ψάρεμα.

- Νυστάζω!

- Σκώσου, θα μας επιάκει η ζέστη.

Έλαμνε ο μιτσός, κατά Κάτου Αητό θα πηγαίνανε.

- Λίγο τ’ αριστερό σου κάνε τί θα μας εβγάλεις στο Στροβίλι. Όχι! κάμε το δεξί να πέσουμε στη τράτα. Δε γλέπεις το γρι-γρι;

- Ποιό γρι-γρι;

- Λάμνε και μη μιλάς.

Στη Βάθη ανταμώσανε.

- Ορές καλόπαιδα! Λίγο σαρδέλα να δολώσω…

- Στη Λαϊκή!

- Έλα μάτια, μη μου βγάνεις τη ψυχή…

Του ρίξανε τρεις φταργιές σαρδέλα. Ο Μιχαήλης τσι λούστηκε.

- Πάππου! Αυτοί μου ρίχτουνε σαρδέλες!

- Τσώπα, τσάμπα είναι! Μάθενε!

Τούχανε κοπεί τα χέργια. Δεν άντεχε άλλο.

- Εκουράστηκα, πάππου…

Δεν είχε κι άδικο. Κάπου οχτώμιση μίγια έλαμνε, τ’ άχαρο.

- Τώρα…, τεγειώνει και το τρίτο παραγάδι, λίγο ακόμα…

Από το κόρπο του Φτεγιά μέχρι το Κάτου Αητό τρία παραγάδια ερίξανε. Ο πάππους ήξερε τα σημάδια. Νετάρανε. Εβγήκαν’ όξω στη σπιάτζα μετά το Σταυρό. Τον έβαλε να κοιμηθεί στη ξύλινη τη κούνια του μιτσού, σε κείνο το πέτρινο κάλυβο από τσου τσομπαναρέους. Ήξερε. Κι ο κάλυβος δεν είχε πόρτα. Τι να τήνε κάμει; Μη και τα σπίτια όλα κι όλοι οι κάλυβοι του Θέου δεν είναι; Του Θέου είναι!

Τόνε ξύπνησε με το Δόξα σοι τω Δείξαντι το φως… Τούχε ετοιμάσει ψωμί, ντομάτα και ζαμπονάκι Τούλιπ. Πολύ του άρεσε το ζαμπονάκι του Μιχαήλη. Μέχρι τα τώρα τ’ αρέσει.

Εμπήκανε στο μπατέλο να πάνε ν’ ασκώσουνε.

- Ώ! εντέσαμε! Φέρε μου τη κουλούρα και φέρε με κάθετα.

Ξέρετε από κουλούρα; Όσοι δεν ηξέρετε είναι μια σιδερένια κουλούρα, κάπου 30 πόντους άνοιγμα και κάπου τρία-τέσσερα κιλά βάρος, με μια κοψιά ίσα-ίσα να περνάει το αρμίδι. Τήνε δένεις μ’ ένα γερό σπάο, περνάς μέσα τη μάνα του παραγαδιού και την αμολάς να πάει κάτου νάβρει το παράμολο με το ντεμένο αγκίστρι και μαζεύεις κι αμολάς απότομα, να φύγει τ’ αγκίστρι από το ντέμα, να ελευθερωθεί το παραγάδι, να κάμεις τη δουγειά σου. Άμα δεν ελευθερωθεί κόβεις το παραγάδι, βάνεις ένα καλαδούρι και πας ν’ ασκώσεις από την άλλη μεργιά. Ανίβα-κατίβα η κουλούρα, σου κόβονται τα ήπατα αλλά στα ντέματα είναι κάνα ψάρι.

Του Μιχαήλη του βγήκε ο Θέος του. Ξέντεσε όμως. Ο Πέτρος εμάζευε.

- Ακούω κουδούνισμα! Το δεξί σου κάμε, μη το χάσουμε. Φέρε μου τη μπόχα.

Ετσακίστηκε. Ερχόντανε ψάρι. Όλη η κούραση επήγε περίπατο.

- Μεγάλο πάππου;

- Καλό!

Η συναγρίς άσπρισε στον αφρό. Ο Μιχαήλης την έπιακε με τη μπόχα. Το πρώτο του μεγάλο ψάρι!

- Πόσα κιλά πάππου;

- Ίσαμε 14-15 λίτρες.

Επιάκανε κι άλλα, πιο μικρά. Ο Μιχαήλης ενθουσιάστηκε. Ο Πέτρος ετραδούδουνε το Γλυκειά Πατρίδα Κέρκυρα. Έλαμνε κι αυτός στην επιστροφή.

Ο Μιχαήλης ήβλεπε τον ήγιο να βαρεί τη τελευταία του αστραψιά στον Υψηλόνε. Μπουνάτσα είχε.

* Από τον άγγονα.