3-12-2022

"δε πουγιεται" VI

Ο ΝΑΥΤΟΠΑΙΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Δεν είναι το παιδί για γράμματα. Δε τα παίρνει. Πάλι στην ίδια τάξη θα μείνει. Δε διαβάζει. Και να πεις που είναι κάνα κουτό; Αυτό πεταλώνει μύγα που πετάει.

- Και τι θα τόνε κάμουμε;

- Να τόνε στείλουμε να μάθει καμιά τέχνη. Μανουάλος σα και μένανε θα γίνει;

- Και που τούβαλα την Ελενίτσα να τόνε διαβάζει τίποτα δεν έγινε. Τα μάτια μου βγάνω στο βελόνι να τήνε πλερώνω. Όλο ο νους του στσι σφεντόνες είναι. Και στσι ξώβεργες. Του λέω διάβαζε-διάβαζε αλλά όλο στα Σπαρτά τρέχει. Με τη μουλαρία. Και στη Σπηγιά, στα καΐκια.

- Έτσι και ξαναμείνει θα τόνε στείλω στο ρεμεσιέρη τον Όθωνα να μάθει τη τέχνη. Και σκάλισμα.

- Δεν είναι τση υπομονής. Δε τόνε βλέπεις που όλο σαρταίνει. Αυτό θέλει να κουνιέται. Σκουλούκι έχει. Δε κάθεται. Έτονε! ήρθε.

- Που ήσουνε;

- Στο σκολείο.

- Μωρέ, ποιό σκολείο; Δεν ήσουνε σκολείο. Έμαθα ‘γώ… Πάλι σκάμπα έκαμες. Πού ήσουνε;

- ………………………………..

- Δε μιλείς; Πάλι στα καΐκια ήσουνε; Κακομοίρη μου, άνθρωπος αγράμματος ξύλο απελέκητο. Ψαρά θα σε κάνουμε;

Ήξερε τα πάντα από τα ναυτικά. Όλοι τσι κόμποι. Και τη ματισιά και τη γάσα και το καρυδάκι και το κόμπο του κλέφτη. Μέχρι που έμαθε να κόβει πανί. Κι άμα πεις για τιμόνι είχ’ αντισκώσει πως εμπαίνανε, πότε εκάνανε κράτει τσι μηχανές, πότε εβάνανε ανάποδα, πώς επαίρνανε το καιρό και τ’ αντιμάμαλο, όλα τάξερε. Τούκωβες τη φλέβα κι έβγανες θάλασσα.

- Θέλεις να σε στείλουμε στο Πόρο ναυτόπαις;

- Ναι.

- Πρέπει να σώσεις όμως το Δημοτικό.

- Θα το σώσω.

Έβαλε το πισινό του κάτου να σώσει. Και χωρίς την Ελενίτσα. Δε την ήθελε. Από τη μια στιγμή στην άλληνε άριστος εγίνηκε. Είχε στόχο. Ναυτόπαις! Θα φορούσε και τη στολή. Ετέγειωσε τη Πέμπτη με 10. Ο πιο καλός ο μαθητής. Στην Έχτη επήρε και τη Σημαία.

- Έχει μέλλον το παιδί. Τώρα που θα πάει στο Γυμνάσιο…

- Θα πάει ναυτόπαις.

- Ναυτόπαις; Γιατί; Αυτός έχει μέλλον…

- Έτσι θέλει.

Έσωσε και τη σκολή των Εμποροπλοιάρχων. Αλώνισε τον κόσμο όλονε. Δεν υπήρχε κύμα που να μη τόχει μετρήσει. Καπιτάνιος. Περιζήτητος. Ήρθε κι άραξε. Τα χρόνια.

- Κάπτάν’ Γιάννη… Απ’ όλη τη ζωή σου τι νοσταλγείς παραπάνου;

- Τότε που έκανα σκάμπα κι επήγαινα στα καΐκια.

Φωτ.: 25-1-1938. Ανοιχτά από το Μπουένος Άϊρες.