Ο ΝΑΦΤΗΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Εκάθησε στη πρύμη. Έσιαξε τη φούστα της. Φούστα κλαρωτή. Και τη τρίτσα της με τη κορδέλα από το ίδιο ύφασμα όπως και τα πέδιλα τα χειροποίητα. Ασορτί. Τούδωκε τα δύο φράγκα.

- Ορίστε.

- Ευχαριστώ. Τι ώρα νάρθω να σας πάρω;

- Το μεσημέρι.

- Στα δώδεκα μπότα;

- Και πιο αργά.

- Και θα πέσετε μοναχή σας;

- Δε μπόρουνε νάρθει η τζία μου σήμερις.

- Και δε φοβοσάστενε; Εδώ είναι βαθιά.

- Ξέρω μπάνιο.

- Όχι, ναι…, να μη σας επροσέχω;

- Δεν έχω ανάγκη. Έχω ξαναβουτήξει.

- Όπως αγαπάτε αλλά εγώ εδώ απόξω θάμαι, θα κάμω καθετή.

- Να μη κοιτάτε που θ’ αλλάξω…

- Όχι, προς Θεού…, σας περικαλώ…

Στο τρίτο κόλπο του Καποσίδερου την έβγαλε. Πίσω από το βραχάκι το ποντερνό άλλαξε κάτου από τη σουκιά. Από μέσα φόρουνε το μπανιερό το σιελ. Η τζία τση τόχε ράψει. Τύφλα νάχε η Σοφία στο παιδί και στο δερφίνι. Έλαμψε ο Ιούνης στον όμορφο κόρπο. Ζεματιστήκανε τα νερά μόλις έπεσε. Αφρούς εβγάλανε. Ναι, σαν ετότες που εκολύμπησε η Αφρόδω στο μυστικό της κόρπο. Αυτός ήτανε. Έρωτας γιομάτος.

- Τσιμπάει;

- Έ;

- Δε ψαρεύεις;

- Έσωσες; Έλα να σ’ ανεβάσω.

Στην αγκαγιά του νάφτη εβρέθηκε. Αναρίτσιασε. Τα χέργια του επιάκανε τα κουπιά κι έλαμνε κατά μέσα.

- Πού πάμε;

- Εκεί που χορεύουνε τα δερφίνια.