8-8-2022

δε πουγιέται" V

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΙΙ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Εσκοτίστηκε. Μοναχός του ήτανε; Εχασολοΐστηκε; Δεν εκατάλαβε τι εγίνηκε; Αφού αγγιζόντανε πλάτη με πλάτη με το γέροντα τόσες ώρες. Αφού του μίλαγε. Βάστα Μαύρε και βάστα Μαύρε, δε τούλεε; Ασκώθηκε να πα να τον έβρει. Ένα, ένα εγύριζε τα πεταμένα κουφάργια, να ιδεί. Εφώναξε και στσου από κάτου, στο τράφο, που εμαζώνανε αυτουνούς που δεν είχαν’ ανέβει κι αυτούς που κατρακυλήσανε από το Σκάρπονα σκοτωμένοι.

- Ορές! Για κοιτάχτε μην έβρετε κάνα γέροντα…

- Πώς είναι;

- Γέροντας αλλά κοτσανάτος. Γέροντας στο μούτρο αλλά καρδαμωμένος.

- Τι φορεί;

- Ή μαύρα ή κουρέγια. Δεν επρόσεξα.

- Δε βλέπουμε τέτοιονε.

Έμεινε όλο το βράδυ στο Σκάρπονα. Ανέβαινε, κατέβαινε. Έψαχνε. Στη Κορακοφωγιά έκατσε. Ήτανε κουρασμένος. Τόνε πήρε. Δεν εκατάλαβε ούτε τη γκρινιόλα που πέταξε απάνου του το νερό του νερού. Εβούγιαξε μέσα στη λάσπη. Δροσιζόντανε. Τόνε ξύπνησε η βουή του αγριολεβάντε. Επήγαινε να ξηλώσει και τσι πέτρες. Άσκωσε το χέρι του ν’ αγγίξει το γνέφι πούχε κατέβει μέχρι κάτου. Ασκώθηκε κι άφηκε το νερό να τόνε ξεπλύνει από τσι λάσπες. Απέναντι στ’ Αβράμη τσούδε που φεύγανε μέσα στο θρούμπαλο.

- Αμείτε στην ευκή του μούρμουρα. Ορές αμείτε, αμείτε… Όρσε!

Ο Σκλαβούνος τον επίτυχε.

- Σε θέλει ο Στρατηγός.

- Τι θέλει;

- Είπε να παρουσιαστείς.

Παρουσιάστηκε στη μίνα του Στρατηγού.

- Πρώτ’ απ’ όλα βγάλε τα τούρκικα. Θα σου δώκουμ’ άλλα ρούχα. Μαζί θα πάμε στον Άγιο. Θα τον ανοίξουμε, να κάμουμε δέηση.

- Και τι δουγειά έχω ‘γώ στον Άγιο; Μία φορά που επέρασα απ’ όξω κι είπα να μπω με διώξανε και μούπανε να κάτσω στα σκαγιά με τσου ζητιάνους.

- Όχι πολλά, πολλά! Είναι διαταή!

Μύρμηρο ο κόσμος. Πατείς με πατώ σε. Τσου ανοίξανε το δρόμο. Επεράσανε. Αρχίνησε η δέηση. Ελέανε το απολυτίκιο.

«Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος, καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατὴρ ἡμῶν· διὸ νεκρᾷ σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς, καὶ ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες· καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχάς, Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργούντάς σοι Ἱερώτατε. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ· δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι· δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα».

Επήγανε ν’ ανοίξουνε το κρουστάλι Του. Δεν άνοιγε. Ο διάκος εφώναξε.

- Λείπει, λείπει!

Έλειπε. Κάποια δουγειά θε νάχε. Βαρήσανε τσι καμπάνες Του αλάρμα. Εσώσανε. Οι Βενετσιάνοι είπανε κάθε τέτοια μέρα να Του κάνουμε λιτανεία. Ο κόσμος απόξω εγονάτισε. Οι Τούρκοι εφύγανε. Στον αγύριστο!

Ο Μαύρος εκατέβηκε στη Κόντρα Φόσα. Επήγε να ιδεί τη χελώνα του. Μέσα ήτανε ένα άλλο μιτσό. Κι ο γέροντας από πάνου του.

- Οι Τούρκοι εφύγανε. Πού ήσουνε; Όλο το βράδυ σε χάλευα.

- Λογαργιασμό θα σου δώκω;

- Όχι, αλλά έσκασα να σ’ έβρω. Ήλεγα που σε σκοτώσανε.

- Ήλεγες κι ήλεγες. Τι ήλεγες; Εδώ στο μπροστινόνε σκέρο έβρηκα ένα σα κι εσένανε. Ένα ξενομερίτη Κερκυραίο που τον έβγαλε η θάλασσα. Και τόνε σταύρωσα. Σα κι εσένανε.

- Τα πασουμάκια σου εδιαλυθήκανε. Ξυπόλητος είσαι.

- Θα μου κάμουν’ άλλα.

* Δεκαετία ’40; Φωτ. αφών Καγκουρίδη.