Ο ΚΟΥΜΠΑΝΙΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Άααά…

- Τι έγινε;

- Τρέξε…, θα με φάει!

- Ποιός;

- Έτονε, αυτός! Σκότωσέ τονε!

- Δε φορώ παπούτσια.

- Μα όλο ξυπόλητος τρογυρνάς…, γιατί;

- Εσύ γιατί είσαι ξυπόλητη;

- Σκάω από τη ζέστα.

- Εγώ δε σκάω;

- Ρίχτου Τέζα.

- Μπαϊγκόν έχουμε.

- Ρίχτου ό,τι έχουμε. Κάμε γλήγορα, κουνιέται. Από πού μπήκε; Εγώ δεν είχα ποτές μου τέτοια πράματα στο σπίτι μου. Πρώτη μου φορά.

- Ανοίγεις το παράθυρο και μπαίνουνε.

- Και να σκάσω;

- Δεν επίτυχε η απεντόμωση.

- Εκάμανε και τέτοια; Πότε; Μισοδουγειές όπως πάντα. Θα μας εφάνε. Θέλουμε και τουρισμό. Ο τουρισμός μας εμάρανε. Ώ, ώ, ώ…, πετάει. Μη μου κάτσει στα μαγιά. Επήγε στο πύργο. Ρίχτου με το Μπαϊγκόν.

- Τέζα έχουμε τελικά.

- Ρίχτου! Έτος! έπεσε στα πλακάκια. Τόνε πάτησες ξυπόλητος; Σιχαμένε!

- Τι ήθελες να κάμω; Να πάω να βάλω τα σκαρπίνια;

- Μάζεψέ τονε τώρα… Και στο κρεβάτι δε σε θέλω. Άμε να κοιμηθείς στο σαλόνι, στο καναπέ.

- Θα τα πλύνω τα ποδάργια μου.

- Δεν ηξέρω, εγώ σιχαίνομαι.

- Τι σιχαίνεσαι; Το ξέρεις που και πυρηνικός πόλεμος να γίνει αυτοί θα ζιούνε κι εμείς όλοι θα πεθάνουμε;

- Αυτοί, παναπεί, κάνουνε τσι μπόμπες τσι πυρηνικές;

- Κι αυτοί που τσι κάνουνε κουμπανιοί είναι.

- Μπα, κακοχρονονάχουνέεε…, τα ζούδια…

- Έλα, σώνει σου τώρα. Τον εσκότωσα. Έπλυνα και τα ποδάργια μου. Και με σαπούνι. Πάμε να ξαπλώσουμε.

- Εσύ στο καναπέ, στο σαλόνι. Σιχαμένε!