Ο ΚΟΡΒΑΝΑΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Λέξη με εβραϊκή καταγωγή. Το δώρο, το ταμείο, το θησαυροφυλάκιο, η κασαφόρτε, το πορταφόλι, το σακούλι βρ’ αδρεφέ. Εκεί που φυλάς τα πολύτιμα. Χρυσάφια, διαμάντια, όβολα, μετοχές, τίτλους ιδιοκτησίας, χαρτγιά με σφραΐδες νοδάρου, τέτοια. Όλος ο κόσμος κάτι έχει να φυλάξει, τα κόπια του, και τα φυλάει στο από πίσω συρτάρι του κομμού και το ελέγχει κάθε τόσο να δει μη και δεν είναι στη θέση του.

Υπάρχει κι ο κοινός κορβανάς. Ο κρατικός. Αυτός που μαζεύει τσου φόρους μας και τσου διαθέτει για καλό σκοπό. Να πλερώσει τσι υπαλλήλοι, τσου στρατιώτες, τσου αστυφυλάκους, τσου δασκάλους, τσου γιατρούς και τσου νοσοκόμους, να σιάξει τσου δρόμους, τσι άγονες γραμμές, νάχουμε φως, λιμάνια, αροδρόμια και τα ων ουκ έστιν. Μέχρι ΜΜΕ κοιτάει νάχουμε μη και πέφτουμε για ύπνο και δεν ηξέρουμε τι μας γένεται.

Το πράμα το εσκεφτήκανε. Και γιατί ημείς, ως κράτος, να σκοτιζομάστενε για τόσα πράματα; Αμηδά τι ειμάστενε; Ιδιώτες επιχειρηματίες ειμάστενε; Άσε τον κόσμο να προοδέψει. Εδώ μήτε τα ΕΛΤΑ δεν ημπορούμε να φέρουμε βόρτα. Άμε πάρε τη σύνταξη τ’ αλλουνού στη Κολοπετινίτσα. Δώκε το κι αυτό στην ιδιωτικιά πρωτοβουλία να μην έχεις σκοτούρες. Εγώ θα πάρω το γράμμα στο Καρπενήσι; Με 1,40; Δε σφάξανε.

Ούτως ο κρατικός κορβανάς καλά κρατεί και γιομίζει και με κάτι έξτρα όπως Μεσογειακά προγράμματα και τελευταίως με Επιδοτήσεις Ευρωπαϊκάς και δεν έχουμε πού να τσι βάλουμε.

- Μας περσσεύουνε;

- Περίμενε! Κι αυτές εμείς τσι πλερώνουμε. Μην ακούς τι λένε. Δε το ξέρεις; Ο δανειστής απόθανε κι ο γυιός του δε χαρίζει. Πώς νομίζεις π’ αυγαταίνει το πρωτογενές πλεόνασμα; Αυγαταίνει για να πάρουνε οι τοκογλύφοι πίσω τα δανεικά που μας εδώκανε και να μας βάλουνε πιο μεγάλους τόκους στα καινούργια.

- Πέφτουνε τα χρέη ως προς το ΑΕΠ.

- Και τι είναι το ΑΕΠ; Φουσκωμένος λογαργιασμός, λογιστικόν αποτύπωμα παραποιημένων βιβλίων.

- Τα παραλές! Μη βαρείς φάσκελα.

- Γιατί; Το έργο τόχω ξαναδεί. Εδώ εφαλίρανε οι τράπεζες και με μου κόψανε τη σύνταξη στο μισό για να ξωφλήσουνε. Τσου χρώστουνα; Άσε τσου καραγκιόζηδες.

- Ποιανούς;

- Δε το ξέρεις το τραγούδι;

Το μακρύ, μακρύ μου χέρι

ψάχνει μέσα στο πανέρι,

ψάχνει μεσημέρι βράδυ

για κανένα παξιμάδι.

Ντρίγκι ντράγκα ντρίγκι ντράγκα,

όλο δίφραγκα και φράγκα,

ντρίγκι ντράγκα ντρίγκι ντράγκα,

γεια σου Καραγκιόζη μάγκα.

Να ’χα δυο τσουβάλια μήλα,

μια τηγανητή γκαμήλα,

κάνα δυο ελεφαντάκια,

να τα έκανα σουβλάκια.

- Και δεν έχεις μακρύ χέρι;

- Δεν έχω, ο άχαρος. Έχω παναπεί αλλά φοβάμαι να τ’ απλώσω.

- Άλλοι δε φοβόνται.

- Το ξέρω, ξέρουνε τον τρόπο. Γιατί το σακούλι του κορβανά έχει μέσα λογής τω λογαδιώνες σακουλάκια. Παίρνουνε ένα σακουλάκι πιασέβολο και το ξεσκονίζουνε. Αυτό των επιδοτήσεων προσφέρεται. Προτιμητέο των αμνών επί σφαγή. Τρεις ή εφτά εικοσιένα κι ο παπάς τριανταένα. Τραβάνε τραβηχτικές και ψαχουλεύουνε στο κοινό κορβανά μέχρι που του τρυπάνε το πάτο. Εμείς ρίχτουμε κι αυτοί αρμέγουνε.

- Κι η Δικαιοσύνη;

- Τώρα όρεξη έχεις;