Ο ΚΟΚΟΡΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Του γεννούσανε ως κι οι κοκόροι του. Χώμα έπιανε, χρυσάφι εγινόντανε. Ένα λαχείο Συντακτών πήρε μια φορά, το διαμέρισμα κέρδεψε. Τη Λούλα, μια φτωχοκοπέλα από τα Κηπουργιά, επήρε και τσου ειδιοποιήσανε που ο τζίος της από τη Νότια Αφρική επέθανε και τση άφηκε όλες του τσι μετοχές από τσι σιδηροτροχιές. Μαός!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά τόνε βγάλανε κόκορο.

- Κωλοτύχερο. Ως κι οι κοκόροι του γεννάνε.

- Κι αυγά τετράγωνα.

- Είδες;

- Κόκορος!

Κόκορος, κόκορος, αλλά η Λούλα δε πιανόντανε. Την επήρε και πού δε τήνε πήρε. Εξεταστήκανε κι οι δύο.

- Έχετε αδύναμο σπέρμα.

- Εγώ;

- Εσείς.

- Ακούς Λούλα; Εγώ φταίω.

- Δε πειράζει, ψυχή μου. Ο Θεός είναι μεγάλος.

- Μα εγώ; Ο κόκορος με τ’ όνομα;

Το δεκαπενταύγουστο η Λούλα σου εκατέβηκε στα Κηπουργιά ν’ αγοράσει κόκορο για παστιτσάδο από το κυρ Ηλία, το παγιό της γείτονα. Πάντα απ’ αυτόνε αγόραζε κοκόρους. Ελευθέρας βοσκής και ψωμομένοι. Ήξερε.

- Ο κυρ Ηλίας;

- Τώρα ο κυρ Ηλίας; Εις τας αιωνίας μονάς. Μας εχαιρέτησε το χειμώνα.

- Δε τόμαθα. Πότε; πώς;

- Τον έφαε η γρίπη. Ανάθεμά τηνε. Έλα μέσα να σου κάμω ένα καφέ.

Επέρασε.

- Εσείς;

- Τι εγώ;

- Όχι, λέω, εσείς ωραία γυναίκα. Περπατάτε και τρέμ’ η γης.

- Σας παρακαλώ…

- Εγώ ό,τι βλέπω λέω. Τυχερός ο κύργιος Κόκορος.

- Το κόκορο θα μου τόνε κόψεις και θα μου τόνε μαδήσεις. Έτσι;

- Έβαλα νερό στη στια να τόνε ζεματίσω. Έτοιμος κι ο καφές. Και νερό από το πηγάδι. Κρύο. Στην υγειά σας.

Μέχρι να ζεματιστεί ο κόκορος, στο ντιβάνι, δίπλα στη στια, εγίνηκε ό,τι εγίνηκε με τον υγιό του κυρ Ηλία. Την άλλη μέρα η Λούλα έκαμε του Κόκορου ένα παστιτσάδο να γλύφεις και τα δάχτυλά σου.

- Πολύ ωραίο Λούλα μου. Γεια στα χέργια σου.

- Ήτανε καλό το πουλί.

Το Μάη ο Κόκορος κερνούσε τη παρέα. Η Λούλα τούχε κάμει το διάδοχο. Έλαμπε όλος.

- Άργησε αλλά σου τόνε πέταξε το παίδαρο Κόκορε.

- Έεεε…, στην υγειά σας.

- Στην υγειά σου Κόκορε. Εσένανε σου γεννάνε κι οι κοκόροι σου.