Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Έχει παρελθόν. Αρπαγείσα και βιασθείσα. Υπό του πλανητάρχου Διός, μεγάλο τ’ όνομά του. Μεταμορφωθέντος εις ταύρον λευκόν και αγαπησιάρικο κατά Θήβα μεργιά και απαγάγας την κόρην έκαμε τη δουγειά του. Μετά δεν ήξερε τίποτις αυτός. Ανέβηκε εις Όλυμπον, που βγάνει και καλή φέτα, και έκανε χάζι με τσου Θηβαίους που ψάχνανε την κόρην, όπως εψάχνανε τη Καρέζη στο λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο.

Ούτως εθεμελιώθη και εδιδάχθη η ανθρωπότης την απαγωγή, ήτις εξελίχθη κυρίως εις το βόρειον ημισφαίριον του Νέου Κόσμου, που έχει το προνόμιον να παράγει πλανητάρχας ως ο Ζευς. Σήμερον ονομάζονται κιντνάπερς, όπως διδάσκει το φροντιστήριον ξένων γλωσσών τση Μαφίας. Μάλιστα ο κιντναπερισμός επεξετάθη πέραν του πονηρού, ως έπραξε τότε ο αγαθός Δίας, και εις τον λουφέ.

- Να οικονομήσομεν, κύργιοι.

- Ορθώς ομιλείς και βουρ εις το πατσά.

- Περί πετρόγιου πρόκειται, περί χρυσού, αδαμάντων και άλλων τινών που δεν μασιόνται.

- Ο καλός ο μύλος όλα τ’ αλέθει.

- Μήπως εκτεθόμεν;

- Από ποιόνε;

- Κυρίως από την Ευρώπη, ως παθούσα.

- Ποιά Ευρώπη; Αυτήνε την εκάμανε δίφραγκο του ευρώ. Μεσάνυχτα έχετε; Στο τσεπάκι μας την έχουμε. Θέλεις πετρόγιο; Μόνο με δολάργιο. Καταλαβερδίγκος;

- Ξέρετε ο πολιτισμένος κόσμος…

- Ποιός πολιτισμένος; Όλος ο πολιτισμός είναι άρπαξε να φας και κλέψε νάχεις.

- Γες σερ.

Έτσι εσυμφωνήθηκε η δουγειά και απήγαγον οι κιντνάπερς όχι την Ευρώπη αυτή τη φορά αλλά τη Βενεζουέλα.

- Πού κείται αυτή η χώρα;

- Είναι εντός του δόγματος Μονρόε.

- Άαα…, εντάξει τότες.

Τάπανε, τα συμφωνήσανε, κεκλεισμένων των θυρών, δώκανε τα συχαρίκια ο ένας τ’ αλλουνού, και την εκάμανε τη πράξη. Κιντνάπερς κανονικοί.

- Η Ευρώπη ως πρώην παθούσα τι λέει;

- Μετά κι εμένα μ’ άρεσε…, δε μπορώ να πω…, εις το Δικταίον άντρον…, άχχχ…

- Προχωρείτε, προχωρείτε κι ένας νους φωτεινός κυβερνά…

Έτσι είναι. Μόνο ένας νους κυβερνά. Μέχρι να τόνε φάνε κι αυτόνε τα σκουλούκια.