Ο ΚΑΝΑΠΕΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Επήρε σπίτι. Παγιό, του αρέσανε τα παγιά. Έβαλε μέσα παγιά έπιπλα, ρεμεσιέρη κερκυραίου. Όλα αντίκα πλην καναπέ. Ήθελε καναπέ καινούργιονε με μαξιλάρες, να κάθεται, να ξαπλώνει και ν’ αράζει με τα ποδάργια του απάνου. Με το τραπεζάκι δίπλα με μεγάλο τασάκι, τον αναφτήρα και με το ποτήρι τση μπύρας τση παγωμένης. Επήρε τα μέτρα, παραγγελία τον έκαμε. Κάποια στιγμή τόνε φέρανε.

- Πού θα τον απηθώσουμε;

- Εδώ, απέναντι από τη τηλεόραση.

Το δεύτερο μη αντίκο πράμα του σπιτιού. Η τηλεόραση. Η άλλη τσήκαμε και σεμέν με το βελονάκι. Εκρεμόντανε όμως μια πόντα και τόβγαλε.

Εδώ την άραζε, εδώ έτρωε από βράδυ. Έβανε τα νέα στη διαπασών και μίλαε αυτουνού που τάλεε.

- Τι λέει ορέ… Να πας να τσου πεις να πάνε να κάνουνε μπάνιο. Τα διαλύσαν’ όλα. Ρόποδο δεν αφήκανε. Η κατάντια τση κατάντιας. Όρσε, μεσ’ στα μάτια σας, να μη σας το χρωστάω.

- Εφώναξες;

- Δεν ακούς τι εκάμανε; Οι ψεύτες… Έτσι μας τάξανε; Μικρό Παρίσι θα μας εκάνανε και ως κι οι Κακιλαμπριανάδες μας επεράσανε. Βήμα δεν ημπορώ να κάμω στο δρόμο. Όλο λάκκοι.

- Αφού είσαι ξαπλωμένος…

- Άμε μέσα, ορή, που είμαι ξαπλωμένος… Εγώ τσου τα λέω, δε τσου τα λέω; Άμα μ’ ακούγανε τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Τι τσούπα; Το δάχτυλο του Καποδίστρια να κάμουνε; Να καθαρίσουνε, τσούπα, τα καναλέτα τώρα που είναι καλοκαίρι μη πλημμύρουμε πάλε με τα πρωτοβρόχια. Να βάλουνε δυο ανθρώπους να καθαρίζουνε τέσσερα κάθε μέρα. Κάποια ώρα θα σώσουνε, δε θα σώσουνε;

- Η Σπηγιά πλημμύρει αλλά οσονούπω τεγειώνει το έργο στο Καφέ Γυαλί και θα τα παίρνει ο αγωγός.

- Όρσε και σένανε που μούμαθες και το οσονούπω. Δε βλέπεις; Σα τέτοιο καλλιγραφίας εγινήκαμε.

- Σκώσου από το καναπέ, άμα είσαι άντρας, κι άμε να τσου τα πεις μούτρο με μούτρο. Αλλά είσαι μόνο μαμ, κάκα και νάνι. Και καναπέ. Αυτοκόλλητοι εγινήκατε.

- Να με χολέψεις θέλεις; Κοίταξέ σου γιατί ασκώνομαι απάνου εγώ. Δε με ξέρεις καλά εμένανε… Εγώ είμαι επαναστάτης.

- Σιγά το Τσε Γκεβάρα. Ξαπλωμένος θα κάμεις επανάσταση;

- Είμαι επαναστάτης του καναπέ.