Ο ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΗΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Επήρε προαγωγή. Από καθηγητής Γυμνασίου εγίνηκε Γυμνασιάρχης. Έβγαινε στη προσευχή και μοίραζε τσι αποβολές.

- Εθεάθης εις τον κινηματογράφον, ημέραν καθημερινήν, απογευματινήν ώραν 6-8μμ και μάλιστα εις έργον ακατάλληλον και χωρίς πηλίκιον. Εξαήμερος αποβολή και θα επανέλθεις μετά του κηδεμόνος σου.

Έτσι ετιμωρείτο το έγκλημα. Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν. Σφιχτά τα λουργιά κι όχι μόνο από το Γυμνάσιο. Φώναζες κι έτρεχες στο δρόμο; Άκουες τον κόσμο που έλεγε. Δε ντρέπεσαι; Είσαι και μαθητής Γυμνασίου. Μαζευόσουνε. Ένοιωθες ντροπή.

- Στο γήπεδο πας;

- Μάλιστα, θα αθληθώ.

- Οι αλήτες πάνε στα γήπεδα.

- Μα…

- Δεν έχει μα και ξεμά. Να πας σπίτι να διαβάσεις. Ορίστε μας!

Άμε τώρα πες στο σπίτι όπου σε πιάκανε με το ακόντιο να πηγαίνεις στο γήπεδο. Τόκρυβες. Θα τσίτρωγες κι από πάνου. Λες κι ο πατέρας σου ήτανε δεύτερος Γυμνασιάρχης. Του σπιτιού.

Βία; Βία. Το ξύλο βγήκε από το Παράδεισο ελέγανε και γυρίστηκε και ταινία. Κι αποτελούσε ο φόβος μέσον διαπαιδαγωγήσεως καλών καγαθών πολιτών.

Εμπήκε στη Φιλοσοφική. Αρίστευσε. Έλαβε μέρος και σε συλλαλητήργια. Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία. Εδιορίστηκε. Προήχθη εις Γυμνασιάρχην. Το άλλο έκανε το διάολο τέσσερα. Εφώναξε τον κηδεμόνα του. Προσήλθε η μητέρα του. Τον έλουσε.

- Ό,τι θέλετε λέτε. Γιατί στοχοποιείτε το παιδί μου; Να μπει ο διάολος μέσα σας... Αλλά έτσι καταστρέφετε τη δημόσια παιδεία. Στο μεσαίωνα ζιούμε; Τι έκανε; Του δημιουργείτε ψυχικά τραύματα. Θα το τρέχω στσου ψυχιάτρους. Εισάστενε, να μη σας ειπώ τι εισάστενε. Βόθρος και καναλέτο. Κοίτα τί θα σου ρίξω φούσκο. Δε με ξέρεις καλά εμένανε. Ξέρεις ποιά είμ’ εγώ; Σου τα χύνω τα μάτια όξω. Μη με νευρικιάζεις.

- Θα πάρω τηλέφωνο το 100.

- Πάρε και το 200!