Ο ΓΑΥΡΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Νωρίς εκατέβηκες.

- Πάω στη Λαϊκή να πάρω λίγο γαύρο.

- Θα τόνε τηγανίσετε;

- Δε ξέρω, ό,τι θέλει η ίδια.

- Είναι ακριβός όμως.

- Έχουνε πάει όλα στα ύψη. Κι η σαρδέλα κι εχτές το μαριδάκι τόχανε 16 ευρώ το κιλό. Άκου το μαριδάκι 16 ευρώ...

- Ένας μπροστά τόχε 10.

- Μας έχουνε σκοτίσει, δεν ηξέρει ο άνθρωπος τι να φάει. Σου φεύγει το 50άρικο κι ούτε που το καταλαβαίνεις.

- Τέλος πάντων, μισό κιλό που θα πάρεις, 8 ευρώ θα δώκεις. Δυο πακέτα τσιγάρα. Κόφτο και συ αυτό το ρημάδι. Κάθε μέρα πλερώνεις φόρο βλακείας.

- Δε καπνίζω πολύ. Με το καφέ. Ο καφές είναι ο ρουφιάνος του τσιγάρου. Κι ο γαύρος του Ολυμπιακού. Χα, χα, χα… Τρία κιλά θα πάρω.

- Τρία κιλά; Τι θα τόνε κάνετε τόσο γαύρο;

- Θα τόνε μαρινάρει. Νάχω μεζέ για το ούζο.

- Πίνεις; Τρως και γαύρο; Και καπνίζεις; Θα σ’ ανέβει η πίεση. Πόσο έχεις;

- Δε τη κοιτάω.

- Πάντως, ωραίος ο γαύρος μαριναρισμένος. Να τόνε βάζεις σε ηλιέλαιο όχι σε λάδι.

- Γιατί;

- Έτσι, γίνεται πιο ελαφρύς.

- Το λάδι τόνε βαραίνει;

- Όσο νάναι… Να του βάλεις ανθό αλατιού.

- Βγάνει τ’ αλάτι λουλούδι;

- Όχι, μωρέ παιδάκι μου. Αλάτι από τη θάλασσα σου λέω.

- Γιατί; Υπάρχει κι αλάτι που δεν είναι από τη θάλασσα;

- Το επεξεργάζονται. Δεν είναι το ίδιο.

- Σιγά μη πάρω κι αλάτι Ιμαλαΐων. Χοντρό αλάτι θα του βάλω.

- Κάμε ό,τι θέλεις. Πάντως με τη ντομάτα τη φρέσκια και στο φούρνο ο γαύρος γίνεται υπέροχος. Σα το τηγανητόνε και καλύτερος. Την άλλη φορά που τον έκαμα, έφαγα κι έσκασα. Πολύ ωραίος.

- Ντομάτα; Τι ντομάτα; Μεγάλο τ’ όνομά της. Όλοι του ψυγείου πουλάνε. Τήνε πιάνεις κι είναι πάγος. Ντομάτα είν’ αυτή; Και με τρία ευρώ το κιλό; Στη Γερμανία έχει 90 σεντς.

- Και τι θέλεις; Να πάω στη Γερμανία να ψιωνίσω;

- Τυχεροί αυτοί που έχουνε λίγο κήπο. Φυτεύουνε κι έχουνε.

- Ά δε κάνει ο χωργιάτης, δε θα φάει ο κορφιάτης. Έτσι δε λένε;

- Φεύγεις; Δε θα πας για το γαύρο;

- Με τέτοια ακρίβεια; Άσε έχουνε μείνει κάτι λίγες πατάτες γιαχνί από χτες.

- Και μεζές για το ούζο;

- Θα με κάνεις ν’ ανάψω τσιγάρο.