Ο ΔΟΥΛΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Δεν ήτο δούλος. Του τόπε και το Σύνταγμα. Του τόπανε και στο σκογειό.

- Εσύ, εμείς, ειμάστενε ελεύθεροι. Μόνο με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα βγάνεις το ψωμί σου.

- Μάλιστα, αλλά…

- Τι αλλά; Σε πουλήσανε σκλάβο στα παζάργια τση Ανατολής; Σε δέσανε με αλυσίδες να μαζώνεις μπαμπάκια; Σ’ έβαλε ο καταχτητής σε καταναγκαστικά έργα; Σε χωρίσανε από το σπίτι σου και την οικογένειά σου; Σου βάλανε αφεντικό στο σβέρκο σου χωρίς τη ψήφο σου; Είσαι λεύτερος.

- Με βάλανε υποχρεωτικά έξη χρόνια στο Δημοτικό, έξη στο Γυμνάσιο, δώδεκα, έξη στο Πανεπιστήμιο και στο Στρατό, δεκαχτώ, κι ούτε που με ρωτήσανε. Στα καλύτερά μου χρόνια κάπου με βάνανε υποχρεωτικά.

- Πότε να σε ρωτήσουνε; Στα έξη σου που ήσουνε νιάνιαρο; Εμπήκες στη σειρά, στη γραμμή τση πολιτισμένης κοινωνίας. Δεν ειμάστενε άγριοι εμείς.

- Και τι είναι πολιτισμός; Ποιοί είναι οι άγριοι;

- Θα μεγαλώσεις και θα μάθεις. Διάβαζε.

- Όσο διαβάζω, τόσο δε καταλαβαίνω.

- Ιστορία να διαβάζεις.

- Αυτή είναι γιομάτη πολέμοι, σκοτωμοί, αδικίες. Άφαντος ο πολιτισμός. Γιομάτη άγριους είναι. Πού και πού κάνα καλό και κάνας καλός. Άμα βάλεις στη ζυγαργιά τα καλά και τα κακά λείπουνε κάτι τόνοι από τα καλά. Τα κακά δεν έχουν’ ανάγκη, όλο γιομίζουνε.

- Διάβαζε να γίνεις άνθρωπος, να βρεις μια δουγεία, να πέφτουνε τα μιστά, να γίνεις χρήσιμο μέλος τση κοινωνίας, μπορεί να γίνεις και πρωθυπουργός, πού ξέρεις; οι άλλοι που εγινήκανε καλύτεροι ήτανε; να πάρεις εξουσία στα χέργια σου, να μιλείς από τηλεοράσεως και να σου λένε όλοι σοι κύριε. Δε σ’ αρέσει; Αυτή είναι η δομή τση κοινωνίας μας.

- Δε θέλω.

- Δε θέλεις να γίνεις πρωθυπουργός;

- Για να σέρνω τσι ανθρώποι σα δούλοι;

- Πολύ μυστήριο αυγό μας εβγήκες. Αυτά είναι αναρχικά πράματα. Πού τάμαθες; Σε γράψανε σε κάνα κόμμα; Πρόσεχε!

- Δε γράφτηκα σε κόμμα αλλά βλέπω του Θεού τον Ήγιο και το Φεγγάρι που γυρίζουνε και δε δίνουνε λογαργιασμό σε καένανε. Μήτε του πρωθυπουργού. Είδες κάνα πρωθυπουργό να σταματάει τον Ήγιο; Αυτοί άλλα σταματάνε.

- Ποιά;

- Τα μιστά που τα κάνουνε μιστά τση πείνας. Κι άμα πέφτει πείνα δούλοι γινομάστενε του καθεμιανού που μας τρέφει με το σταγονόμετρο. Ψέματα;

- Εσύ ποτές σου δεν αιστάντηκες λεύτερος; Όλο μεσ’ στη συφορά;

- Ένοιωσα μια φορά, στη Κόντρα Φόσσα. Αυτήνε που τήνε διάλυσε ο πολιτισμός τση πέτρας. Έβγαινε ο άλλος να πάει να ρίξει, έλαμνε και τραγούδουνε. Δε θέλω να δουλεύεις, δε θέλω να δουλεύεις, να βασανίζεσαι, θέλω να τρως να πίνεις και να στολίζεσαι. Ένοιωσα μέσα μου μια αγαλλίαση. Οι πέτρες του Κάστρου χαμογελούσανε. Χαμογέλουνα κι εγώ.

- Ά, μου φαίνεται που είσαι αγγελοκρουσμένος. Όνειρα βλέπεις; Κι αυτός που έλαμνε και τραγούδουνε δούλος ήτανε.