21-7-2022

"δε πουγιεται" V

Ο ΑΥΤΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Μούλος. Αβάπτιστον. Στα τρία του πέθανε η μάνα του. Από χτικιό. Μια κέρινη μαντόνα ήτανε. Η ομορφιά ζωγραφιστή.

Ένας μυξιάρικος γυμνοσάλιαγκας έμεινε Αυτός. Και φοβόντανε. Όλα κι όλους τα φοβόντανε. Τόνε συμμάζεψε η γειτόνισσα, η μάμα Κατερίνα. Τόντυσε, το πόδεσε, το τάϊσε. Δε το παράλλασε από τα δικά της παιδιά. Αλλά τα παιδιά είναι σκληρά.

- Είσαι μούλος!

- Τι είναι μούλος;

- Τη μάνα σου δε τήνε στεφάνωσε ο πατέρας σου. Ούτε ντόπιος είσαι. Από τη Χώρα την έφερε ο άρχοντας τη μάνα σου και τήνε έβαλε στη κατοικιά του να κρουβήσει τσι μπομπές του.

- Μάνα μου είναι η μάμα Κατερίνα.

- Μωρέ τι μας λες; Από το δρόμο σε μάζωξε. Ούτε όνομα δεν έχεις. Πώς σε λένε.

- Αυτός.

Αυτό τον ελέανε. Και μούλο. Αλλά περσσότερο Αυτό.

Η μάμα Κατερίνα είπε να τόνε βαχτίσει Λια αλλά τσου μούλους δεν ήταν’ εύκολο να τσου βαχτίσεις.

Εκατάλαβε νωρίς. Έφυγε στα έξη του. Εχάθηκε. Εψάξανε αλλά δε τόνε βρίσκανε. Τόνε δηλώσανε στη Χωροφυλακή εξαφανισμένο.

- Πότε τον είδατε τελευταία φορά;

- Εψές το βράδυ. Εκαθόντανε στο πόρτιγο και κράτουνε το κεφάλι του. Δεν έμπαινε μέσα. Κάποιο ίσκιωμα θα τόνε πήρε. Ημπορεί κι ο Μώρος. Ποιός άλλος;

- Εψάξατε;

- Σ’ όλα τα πηγάδια, δεν αφήκαμε τράφο για τράφο. Πουθενά. Ο Πέτρος του Τσάντου ανέβηκε κι όλες τσι χαλικαργιές του Μέγα Γκρεμού. Τίποτις. Ούτε στη θάλασσα. Καένας δεν τον είδε, καένας δεν τον άκουσε.

Ο χωροφύλακας επάτησε τη σφραΐδα. Εξαφανισθείς!

Εξεχάστηκε. Καμιά φορά ελέανε στο καφενείο:

- Εκείνος ο Αυτός τι να γίνηκε; Άνοιξε η γης και τόνε κατάπιε;

- Καένα αερικό, καμιά λάμια θα τον έφαε. Τρογυρνάνε τα βράδια.

- Εκεί ψηλά στον Άη Λια βλέπω πού και πού ένα φως. Τι νάναι; Το βλέπετε κι εσείς;

- Όχι πάντα. Αλλά το είδα κι εγώ. Την άλλη μέρα ανέβηκα κι ήβρα κάρβουνα. Κι ένα τσάκαλη σκοτωμένονε και γδαρμένονε. Τούχανε πάρει τη προβιά του. Κάποιο στοιχειό…, τι άλλο;

Αναριτσιαίνανε και που τα λέανε. Τα βάνεις με το διάολο; Όλα τα κακά του διαόλου είναι. Μπαίνει μέσα σου άμα και να τόνε κοιτάξεις μόνο. Και σε κάνει δούλο του. Σου παίρνει τη ψυχή και στήνε σκλαβώνει. Κάνας διάολος θα τόνε πήρε και τον Αυτό.

Η μάμα Κατερίνα δεν έκλαψε που έχασε τον Αυτό της. Λέξη δεν είπε. Αχ δεν έβγαλε. Μόνο κάθε μέρα επήγαινε στον Άη Λια τον Αψηλόνε κι άφηνε ψωμί, κρασί κι ό,τι τση περίσσευε από το μεσημέρι. Και κάνα αποφόρι. Έκανε το σταυρό της κι έφευγε.

- Γιατί Κατερίνα αφήνεις κάθε μέρα στον Άη Λια;

- Τόχω τάμα από τότε που έχασα τον Αυτό μου.

- Μα σου τα τρώνε τα ζωντανά.

- Ο Άη Λιας τα τρώει οπούναι Αψηλός και βλέπει. Ός τα πάνθ’ ορά.

Τήνε κλώτσησε ο γάϊδαρος τη μάμα Κατερίνα, εκατρακύλισε στα γκρεμά κι έμεινε στο τόπο. Τήνε κηδεύανε. Στον Άη Λια οπούχε και το νεκροταφείο δίπλα.

- Δεύτε λάβετε τον τελευταίον ασπασμόν.

Και όλο με μίας έλαμψε όλ’ η εκκλησιά. Εμπήκε μέσα το φως. Ο Άη Λιας ο ίδιος. Ψηλός, μαυρισμένος, αντριωμένος. Έσκυψε στη μάμα Κατερίνα. Τσήπιακε το χέρι και τση το φίλησε. Μπήκε και βγήκε. Σα και την αστραπή. Έφυγε όπως φεύγει το φως στη Δύση.

- Ποιός ήτανε; ποιός ήτανε;

- Όλος ο Άη Λιας ήτανε.

- Στο λαιμό του είχε μια προβιά τσάκαλη. Την είδα.

- Λες νάτανε ο Αυτός;

- Αυτός θάτανε!