Ο ΑΥΤΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Ξερή κι απόξερη. Ζωή είν’ αυτή; Όλο μη και μη. Κι από μέσα το αίμα να βράζει. Διάβαζε και διάβαζε. Τι να διαβάσω; Τα ρω του έρωτα; Πούντα; Τι να καταλάβω; Τα στήθια φουσκώνανε, άγγιχτα. Γι αυτό τάχουμε; Χτενιζόντανε, στολιζόντανε. Κατά πως ελέγανε και τα περιοδικά. Κατά πώς σουλατσάρανε και στο δρόμο οι κυράντσες. Το πρότυπον εις κοινήν θέαν. Έσιαχνε τα μαγιά της καρέ κι άσκωνε τη φούστα της άμα πήγαινε στα αγγλικά. Την έβανε πάνου από το γόνα. Και η Τουίγκυ έτσι την έβανε.

Αυτός την είχε μαρκάρει. Δροσοσταγιά. Δε τούβγαινε από το μυαλό. Όλο αυτήνε εσκεφτόντανε. Έκοβε βόρτες κάτου από το σπίτι της. Αυτή δε χαμπάριαζε. Ζώ!

- Ποιός είν’ αυτός;

- Ποιός;

- Αυτός, εδώ από κάτου. Όλο εδώ τόνε βλέπω. Και φορεί και πηλίκιο. Δε ντρέπεται;

- Δεν ηξέρω. Πρώτη φορά τόνε βλέπω.

- Αυτός κάτι χαλεύει. Από σένανε, όχι από μένανε.

Το βράδυ δεν εκοιμήθηκε. Λες; Όμορφος είναι. Και ψηλός. Έχει αφήκει και μπάρμπουλες. Κούκλος. Λες να με θέλει; Για μένανε περνάει; Μη τόνε ξέρει η Μαίρη; Αυτή όλους τσου ξέρει. Είχε στο πηλίκιο κορδέλα κίτρινη. Στο Δεύτερο θα πηγαίνει. Από τη πόλη θάναι. Στο πρώτο πάνε τα χωριαντσέγια. Άμε κοιμήσου τώρα…

- Σκώσου να πας σκογειό, κουνήσου…

- Τώρααα…

Ο αυτός ήταν’ από κάτου.

- Να σου πω;

- Όχι, τι θέλεις;

- Σ’ αγαπώ.

- Τίιιι;

- Σ’ αγαπώ και θέλω να τα φτιάξουμε.

- Τι να φτιάξουμε;

- Έτσι δε το λένε;

Η ψυχούλα της εσπαρτάρισε σα και του γουβιού που πιάνεται στ’ αγκίστρι. Έβαλε τα μάτια κάτου για να φύγει.

- Σου μιλώ, δεν ακούς; Πάμε μαζί. Δώκε μου το χέρι σου.

Του τόδωκε. Αυτουνού.