ΝΥΓΜΟΣ ΖΩΗΣ

Γράφει ο Όλγα Τσιλιμπάρη

Νυγμός, όχι πνιγμός ούτε λυγμός. Νυγμός, δηλαδή τσίμπημα, σε πρόσωπα σκυθρωπά, καρδιές γονατισμένες, συνειδήσεις θολωμένες. Τσίμπημα που σώζει από τη λήθη, λυτρώνει από το καθημερινό βασανιστήριο να ζεις στον αυτόματο, να σπρώχνεις λαχανιάζοντας, μουρμουρίζοντας με δόντια σφιγμένα, μια επιβίωση στερούμενη κάθε νοήματος, χάρης, ελπίδας και ομορφιάς.

Τσίμπημα ζωής είναι τα βλέμματα των διακόσιων κομμουνιστών της Καισαριανής. Έρχονται από τα μαύρα σκοτάδια της Κατοχής, για να φέρουν το ανέσπερο φως της αφοσίωσης σε έναν ανώτερο σκοπό. Διαπερνούν, σαν ηλεκτρική εκκένωση, ώμους κυρτούς και μάτια θλιμμένα. Υπενθυμίζουν ότι είναι άχαρο κι αφύσικο να ζούμε μια ολόκληρη ζωή ως θύματα, σκύβοντας το κεφάλι και πενθώντας προκαταβολικά για ήττες σε μάχες που δε δώσαμε, όταν ακόμα και η στιγμή του θανάτου μπορεί να γίνει αναστάσιμη γιορτή.

Η πίστη σε έναν καλύτερο κόσμο και η δέσμευση για το πλάσιμό του τώρα επί της γης δίνει δύναμη για όλα τα ωραία και τα μεγάλα. Ο αγώνας για ψωμί και ουρανό δίνει νόημα στην ύπαρξη. Με τα κεφάλια σηκωμένα, μπορούμε να αντιληφθούμε τα πραγματικά μεγέθη αυτού του κόσμου: τους σκατόψυχους μέσα στη θλιβερή μικρότητά τους και τους Ανθρώπους μέσα στην άπειρη μεγαλοσύνη τους.