Γράφει η Άννη Νούνεση

Για τις ώρες που δουλέψαμε, με ενθουσιασμό σε τούτο το κομμάτι γης που βράζει από ιστορία και καίγεται στα χρώματα και στην αντικειμενική ομορφιά!

Για τον τόπο που λάτρευε ο Βεντούρας, για τον τόπο που ζωγράφισε ο Γιαλλινάς, για τον τόπο που αγάπησε ο Θεοτόκης , που ύμνησε η Ειρήνη, που πάλεψε ο Θεοτόκης, που έζησαν ο Μάντζαρος, ο Σαμάρας, ο Διονύσιος, για τούτο νησί που αγάπησε η Ελισάβετ, γι'αυτά τα χώματα που περπατήσαμε χωρίς ντροπή, τουλάχιστον η γενιά μας, με την ελπίδα να καμαρώνουμε, έως ότου πεθάνουμε.

Ε λοιπόν γριά πια, και μας το στερείτε.

Αυτό είναι το δικαίωμα, που μας στερείται.

Ένταξει που δεν έχω νερό, ένταξει που το σκουπίδι μου τρυπάει την μύτη. Εντάξει που δεν μπορώ να πάω στην Δασιά , εντάξει που δεν έχω νοσοκομείο, εντάξει που δεν έχω οδικό δίκτυο.

Μια χαρά που δεν μπορώ να βγω από σπίτι μου, μια χαρά που πνιγόμαστε στην ακρίβεια και εντάξει που θα φύγει αργά ή γρήγορα το πανεπιστήμιο. Εντάξει που δεν έχω τον Φοίνικα. Έμαθα να ζω χωρίς σινεμά, έμαθα να φοβάμαι να πάω στο θέατρο.

Εντάξει που κοκορευόμαστε για κάθε κούφια ενέργεια και λέμε ότι είμαστε το διαμάντι του Ιονίου.

Εντάξει που δεν μας έμεινε

ΤΊΠΟΤΑ.

Εντάξει που θα πέσουν σε λίγο και τα Μουράγια.

Την αξιοπρέπεια μας τώρα που πάμε προς το τέλος

σε ποία παραλία θα τη θάψουμε!

Και βέβαια δεν φταις εσύ , και βέβαια δεν φταίει ο προηγούμενος και βέβαια δεν θα φταίει ο επόμενος.

Εμείς θα φταίμε που αφήσαμε να μας εξωστρακίσετε, γιατί δεν είμαστε ίδιοι λέγαμε, και κάναμε δύο βήματα πιο κει να μην μας πουν που βλάψαμε τον τόπο που αγαπάμε. Για να μην μας πει κανείς ότι τον βλάψαμε, μείναμε πεζή και ανάμεσα σε καβαλάρηδες .........