ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ;

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Κατέβα κάτου ν’ ανοίξεις τη πόρτα.

- Γιατί;

- Θε νάρθουνε να μας επούνε τα κάλαντα. Παραμονή.

- Δεν είμαι ντυμένος. Άμε συ.

- Δεν έχω ντυθεί. Εσύ δε ντρέπεσαι. Μη σου δούνε το σώβρακο;

- Βαργιόμαι.

- Άμε! Θάρθουνε ο Θόδωρος, ο Αιμίλιος, ο Γιαννάκης, τα παιδιά τα δικά μας, το 5ο με το Γιάννη, άμε. Άναψε και το τζάκι. Πώς θα τα δεχτείς τα παιδιά; Λεφτά έχεις να τσου δώκεις;

- Δώκε τους εσύ. Κάθε χρόνο η ίδια δουγειά;

- Εγώ ετοίμασα να τα κεράσω. Αμυγδαλωτά, κουραμπιέδες, μελομακάρονα, έχω και σοκολατάκια, πήρα και φογάτσα και λεφτοκάργια.

- Τα μελομακάρονα δεν εβγήκανε καλά. Εδοκίμασα.

- Το σιμιγδάλι που μούφερες.

- Τι είχε;

- Αυτό που είχε. Κατέβα!

- Άστα, θα βαρούνε τη πόρτα, θα βαρεθούνε, θα φύγουνε.

- Τα παιδιά; Τα παιδιά μας;

- Κρυώνω, πάω να πέσω.

- Ορέ κουτέ, μία είναι η παραμονή. Μέχρι πότε θα μας τα λένε; Μέχρι πότε θα μας βαρούνε τη πόρτα; Μέχρι πότε θα μας εφέρνουνε τη χαρά τους; Θα μας ξεχάσουνε άπαξ δια παντός. Κι η λησμονιά είν’ ο θάνατος. Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει, οι ουρανοί αγάλλονται χαίρει η φύσις όλη…

- Αλληλουΐστικες μου κάεται.

- Μεγαλώνω. Μεγαλώνω και κρυώνω. Θέλω να ζεσταθώ.

- Πέσε να σε σκεπάσω. Είσαι καλά έτσι;

- Βάλε μου τα σκεπάσματα στη πλάτη. Μούρχεται αέρας. Και κατέβα κάτου ν’ ανοίξεις.

- Άγιε μου Σπυρίδωνα και τι τραβάω…

Ξημέρωσε ο Θέος τη μέρα του.

- Να τα πούμε;

- Να τα πείτε, να τα πείτε…

Του τάπανε. Έκλαιε.