ΜΕΤΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Δε μου λες, μωρή; Από πού τον ηξέρεις αυτόνε;

- Ποιόνε;

- Αυτόνε το Μαουκιότη. Μη μου κάνεις που δε καταλαβαίνεις.

- Εγώ;

- Εσύ! Τι δουγειά είχε κάτου από το σπίτι μας;

- Και πού να ξέρω…

- Τι συμβαίνει; τι συμβαίνει;

- Εσύ, κοιμήσου. Μια ζωή κοιμάσαι. Άμα δε κοιμόσουνε ορθή θα ήξερες. Ήρθε αυτός κι εγίνηκε φασαρία. Τον επερίλαβε όμως ο Υάκινθος τση Τζούτζως και τούκανε τα μούτρα μπλε μαρέν.

- Για ποιόνε λες; Για ένανε αψηλόνε με μουστακάκι και πουκάμισο άσπρο μ’ ανοιχτά τα κομπιά; Μη δίνεις σημασία. Έχει βρει τον ευκάλυφτο, το δικόνε μας, κι όλο από κάτου κάθεται.

- Κάνει μότες τση κοπέλας. Τον είδα. Και τσήστειλε φιλί.

- Εγώ δεν είδα τίποτις, μάμα…

- Αυτή δεν είδε. Μόνο εσύ είδες; Έχεις βλεφαρόφτωση, φλιμένε. Γκαβό δε σε πήρα;

- Ξέρω γώ…

- Τι ξέρεις;

- Ορή εσύ τόνε ξέρεις;

- Από πού; Μόνο μια φορά τον είδα κάτου από τον ευκάλυφτο και νόμιζα που είχε λιγοθυμίσει κι επήγα και τούδωκα ένα ποτήρι νερό να συνέρθει, ο άχαρος.

- Και συνήρθε;

- Μούπε φχαριστώ και μούπιακε το χέρι ν’ ασκωθεί. Τον είχε πιάκει ο ήγιος.

- Άαα…, σούπιακε και το χέριιι…

- Για ν’ ασκωθεί, πως ν’ ασκωθεί;

- Εγώ τρέχω όλη μέρα στο μεροκάματο κι εσείς αρεντεύετε; Μάνα και δυχατέρα; Άμε τώρα να κοιμηθείς με το μουστακαλή. Είναι και Μαουκιότης.

- Είναι καλό παιδί.

- Καλό, καλό… Από πού τον ηξέρετε και οι δύο;

- Εμάθαμε. Μήτε κοντραμπαδιέρης είναι, μήτε μαχαίρι έχει στο ζωνάρι. Κι όμορφος. Σα και το συχωρεμένο τον αδρεφό μου, π΄ άφηκε τα κόκκαλόα του στο Σαγγάριο. Θεός σχρέστωνε το Μπούλη μου. Λεβέντης. Σα και τούτονε δω. Τι θέλεις για τη κοπέλα; Κάνα λιμοκοντόρο;

- Ναι, αλλά ο Υάκινθος τόνε κανόνισε.

- Ήτανε που εβγήκα στο παράθυρο. Με κοίταε και δεν επρόσεχε. Άμα ήθελε…

- Ψαρεύει;

- Έχει και βάρκα. Τσ’ άλλαξε και τ’ όνομα. Καίτη τήνε λέει. Όπως και με.

- Ετότες εντάξει. Αμείτε κοιμηθείτε. Αύριο τα λέμε. Μαουκιότης όμως…