Γρράφει ο Μάκης Αρμένης*

Το καλοκαίρι έχει έναν περίεργο τρόπο να επιστρέφει. Όχι ως εποχή, αλλά ως ανάμνηση. Μια μυρωδιά αλατιού, ένα τραγούδι από μακριά, ένα δειλινό πάνω στο Ιόνιο αρκούν για να ανοίξουν ξανά πόρτες που νόμιζες κλειστές.

Κάπως έτσι βρέθηκα πάλι στους Έρμονες.

Οι βράχοι ήταν εκεί. Το «Κασάρι», ο μικρός και ο μεγάλος βράχος της Αστραπής. Ολόκληρη η γεωγραφία της παιδικής μας ηλικίας. Εκεί έμαθα να κολυμπώ. Εκεί έκανα τις πρώτες βουτιές, μετρώντας το θάρρος μου από πέτρα σε πέτρα. Απέναντι, ο Τούρκος βράχος στεκόταν πάντα μυστηριώδης και ακίνητος, δίνοντας υλικό στους θρύλους που πλάθαμε για να μεγαλώσει η φαντασία μας.

Τα απογεύματα κατηφορίζαμε προς τη θάλασσα γεμάτοι ήλιο, ιδρώτα και όνειρα. Η αλμύρα στέγνωνε πάνω στο δέρμα σαν παράσημο. Οι παρέες μεγάλες. Τα γέλια ακόμη μεγαλύτερα. Εκείνη την ηλικία πιστεύεις πως όλα θα κρατήσουν για πάντα.

Κάπου ανάμεσα στα μπάνια και στα βραδινά ραντεβού άρχισε να κάνει την εμφάνισή του και ο έρωτας. Ο πρώτος.

Ένα βλέμμα που κρατούσε λίγο περισσότερο. Ένα χαμόγελο που αρκούσε για να χάσεις τον ύπνο σου. Η αμηχανία, η προσμονή, η βεβαιότητα ότι ο κόσμος ολόκληρος κρινόταν από μια συνάντηση σε μια καλοκαιρινή βραδιά.

Θυμάμαι ακόμη τη μυρωδιά του Amber Solaire να ανακατεύεται με το ιώδιο και το αλάτι. Θυμάμαι τα πρώτα σκιρτήματα. Τις πρώτες αυταπάτες. Την αθωότητα που νόμιζε ότι θα κρατήσει για πάντα.

Θυμάμαι τα βράδια. Με αλάτι στα μαλλιά και άσπρα ρούχα.

Κυκλοφορούσαμε με την αυτοπεποίθηση ανθρώπων που πίστευαν ότι είχαν κατακτήσει τη ζωή. Νομίζαμε πως γίναμε άνδρες. Είμαστε Παιδιά.

Τα χρόνια πέρασαν. Οι παρέες αραίωσαν. Κάποια πρόσωπα χάθηκαν μέσα στον χρόνο και εγκαταστάθηκαν στη μνήμη. Όμως κάθε καλοκαίρι επιστρέφουν για λίγο. Μαζί με τα γέλια, τα όνειρα και εκείνη τη βεβαιότητα ότι η ζωή βρισκόταν ολόκληρη μπροστά μας.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το καλοκαίρι. Όχι οι διακοπές ούτε η θάλασσα. Η μυστική συνάντηση με εκείνον που υπήρξες κάποτε και που εξακολουθεί να περπατά κάπου στους Έρμονες, με αλάτι στα μαλλιά και άσπρα ρούχα.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK