του Μάκη Μανέτα - από το Piera del Bando

Αν υπάρχει μια θέση για τον ΄Αγιο προστάτη των αδέσποτων σκύλων σίγουρα θα τη κατέλαβε ο Μάκης που έκλεισε οχτώ χρόνια απ΄ την αναχωρησή του τη περασμένη βδομάδα.

Τον θυμάμαι γεροδεμένο λαουρέντη στις καινούργιες οικοδομές που χτιζόταν εκεί στα μέσα του '60 σαν πήγαινα στον πατέρα το μεσημεριανό του τυλιγμένο σε εφημερίδα.

Ν' άνεβοκατεβάζει αγόγγυστατις πετρόλατες.

Περηφανευόταν κι όλας ότι ήξερε περσότερα απ'τους απλούς ανειδίκευτους .

- Είμαι οδηγός τριών-τετάρτων

μ'επαγγελματικό δίπλωμα καυχιόταν.

Γιατί τό' χε πάρει το

επαγγελματικό -'οπως και πολύ άλλοι - απ'το στρατό το 3ο Γραφείο τά' δινε τότε .

Χαρτί που εμένα μ' άρνήθηκε το Έθνος παρά τα πήγαιν'έλα με τις "Καναδέζες" μέσ τις λάσπες και τα χιόνια.

Μπορεί τις τελευταίες δεκαετίες ν'άραξε κοντά στον Άη-Βασίλη αλλά ήταν απ'τη γειτονιά μας το Μαντούκι.

" Καθάρισε" με τη καρέτα του όλη τη πιάτσα ο Μάκης .

Κουβαλούσε τις προμήθειες απ΄τα χαράματα και τ'άχρηστα απ΄τα μαγαζιά και τα σπίτια ολημερίς.

(Τότες τα συσώρευαν πίσω απ΄την Αγιά Σοφιά στην Οβριακή και μετά με τις καρέτες στα κοντέινερ της πλατείας )

Νύχτα μέρα στα θελήματα

Χειροκίνητα με ιδρώτα και κόπο πολύ.

- Μάϊνα ! Μάϊνα !! ( Φρένοοο) τονε θυμάμαι να φωνάζει κατηφορίζοντας φορτωμένος τη Γκύλφορτ να παραμερίσουν

οι διαβάτες ,

Ο τελευταίος από τους πινιαδόρους ήτανε έχουν φύγει ο "Μπάγιος" απ'τους Άγιους Δέκα και ο "Αεροπόρος" απ'τους Συναράδες που κι αυτοί κουβάλαγαν εμπορεύματα αλλά και ψώνια από τις μεγαλονοικοκυράδες που αφηναν αυτές τις ταπεινές δουλιές εντολές γραφτές κι αριθμημένες σε χαρτί πρός εκτέλεση..και βάνανε και τις φωνές αν από τη λίστα έλειπε κάτι

Είχε κρατήσει νοικιασμένο το οικογενειακό σπίτι κοντά στον Άη Νικόλα ντε Βέκια κι όμως προτίμησε να εγκατασταθεί

στη καρέτα του τριγυρισμένος απ΄τη φρουρά των σκύλων του

- Το κρατάω για συναισθηματικούς

λόγους έλεγε.

Εκεί στο σταυροδρόμι πίσω

απο΄την εκκλησιά με το στενό της Αγιάς Βαρβάρας είχε το υπαίθριο διαμερισμά του

ο Μάκης που φαίνεται τον βόλευε καλύτερα ,σκεπαζόταν με μιά κουβέρτα και σκέπαζε

και τους σκύλους του με μιάν άλλη που η ανάσα τους θα τονε ζέστενε τις κρύες νύχτες

,,,κουλουριασμένος εκεί ή σε κάποιο πορτόνι ένα πράγμα άνθρωπος και ζωντανά ,

σύμπλεγμα αγάπης και συντροφικότητας.

Πάνε οχτώ-εννιά χρόνια

που κάποιος απ'τους υπεύθυνους του Δήμου του κατέσχεσε τη καρέτα.

Πήγαν αρκετοί ανθρώποι της πιάτσας διαμαρτυρήθηκαν στον τότε Δήμαρχο και το κομμάτι της ακέραιας προσωπικότητας και σύμβολου του κέντρου της πόλης μας επέστρεψε στο φυσικό του κάτοχο.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που από το μικρό του κομπόδεμα βοήθησε χωρίς το παραμικρό ιντερέσο μαγαζότερες

της γειτονιάς του υπαίθριου "διαμερισματός " του να πληρώσουν το ρεύμα τους ή κάποιο άλλο επικίνδυνο λογαριασμό.

Δέν έβλαψε ποτέ κανέναν ,αυτή η μεγάλη ψυχή με μυαλό καθάριο και ληξιαρχείο σωστό άν τον ρώταγες κάποια πληροφορία

Ορφάνεψε η πιάτσα έχασε ένα μέρος της συνειδησής της σαν αποτραβήχτηκε για το Γηροκομείο στο Πέραμα όπου κι εξέπνευσε κάποια κρύα Τρίτη του Γενάρη του ΄18...

Γιατί η κάθε πιάτσα έχει κρίκους που τη δένουνε ,πρόσωπα και πνεύματα που την περιγράφουν την καθορίζουν τις δίνουν διαστάσεις και χαραχτήρα....

Χαραχτήρας που μαραζώνει και χάνεται σαν περνάνε στο κόσμο των σκιών ανθρώποι σαν το Μάκη.

ΥΓ Η φωτογραφία είναι παρμένη από το τεράστιο ,θαυμαστό αρχείο του συμπολίτη Γκρέγκορη Νάχης.