ΛΥΣΙΑΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Λυσίας. Υπέρ αδυνάτου ο λόγος. Υπέρ αδικούμενου και συκοφαντούμενου.

- «Οὐ πολλοῦ δέω χάριν ἔχειν, ὦ βουλή, τῷ κατηγόρῳ, ὅτι μοι παρεσκεύασε τὸν ἀγῶνα τουτονί. πρότερον γὰρ οὐκ ἔχων πρόφασιν ἐφ’ ἧς τοῦ βίου λόγον δοίην, νυνὶ διὰ τοῦτον εἴληφα. Καὶ πειράσομαι τῷ λόγῳ τοῦτον μὲν ἐπιδεῖξαι ψευδόμενον, ἐμαυτὸν δὲ βεβιωκότα μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας ἐπαίνου μᾶλλον ἄξιον ἢ φθόνου• διὰ γὰρ οὐδὲν ἄλλο μοι δοκεῖ παρασκευάσαι τόνδε μοι τὸν κίνδυνον οὗτος ἢ διὰ φθόνον».

Τη μετάφραση! Λέγε!

- «Κύριοι βουλευτές, δεν απέχω πολύ από το να χρωστώ ευγνωμοσύνη στον κατήγορο, επειδή μου ετοίμασε αυτήν εδώ τη δίκη. Γιατί, ενώ πρωτύτερα δεν είχα αφορμή, με βάση την οποία να λογοδοτήσω για τη ζωή μου, τώρα δα εξαιτίας του έχω πάρει (αφορμή). Και θα προσπαθήσω να σας αποδείξω με το λόγο μου ότι απ’ τη μια αυτός λέει ψέματα και απ’ την άλλη ότι έχω ζήσει μέχρι σήμερα άξιος πιο πολύ για έπαινο παρά για φθόνο».

Σε ποιά τάξη τόνε μαθαίναμε το Λυσία; Στη Β΄ Γυμνασίου ή στη Β΄ Λυκείου; Θα σας γελάσω. Δε θυμάμαι. Πάντως μας τόνε μαθαίνανε. Και θέλαμε, δε θέλαμε, τόνε διαβάζαμε και κάτι μας έμενε. Σε κατηγορούνε; Δίκαια; άδικα; Έχεις το δικαίωμα να υπερασπίσεις τον εαυτό σου γιατί από εξ ανέκαθεν δίπλα στην αδικία υπήρχε, λανθάνουσα ή μη λανθάνουσα, και η συκοφαντία.

Το δίκαιον, η απονομή τση δικαιοσύνης αφού ακούσεις και τσι δυο καμπάνες.

- «Οἱ δὲ λέγουσιν ὅτι λιμοῦ γενομένου ἐν Ἀθήναις ψήφισμα ἐγένετο μὴ ἐκφέρειν σῦκα• ἐπιτηροῦντες οὖν τινὲς ἐκφέροντα σῦκα διέβαλλον, καὶ παρὰ τὸ περὶ σύκων φάναι, συκοφάντης ὁ ψευδῶς περὶ σύκων φαίνων».

Μετάφραζε!

- Όταν κάποτε έπεσε λιμός στην Αθήνα, απαγορεύτηκε με ψήφισμα η εξαγωγή σύκων. Κάποιοι βρήκαν ευκαιρία να τιμωρήσουν τους εχθρούς τους, καταγγέλλοντάς τους ψευδώς ότι εξάγουν σύκα, κι έτσι ονομάστηκαν συκοφάντες.

Τάχε πει ο Λυσίας, τότες που τάχε πει, και αυτά που είχε πει τα μάθαμε και μεις μετά από πάρα πολλά χρόνια. Σπουδαίο μάθημα αλλά το κόψανε. Εκρίθη ακατάλληλον δι ανηλίκους όπως το έργο «Μικρές Αφροδίτες» του Κούνδουρου.

Σήμερον οι συκοφάνται δεν ασχολούνται με το εάν ωριμάσανε οι φρακατσάνοι κι είναι η ώρα τους για κόψιμο. Όχι. Προοδέψανε. Σου κάνουνε το μαύρο άσπρο στο τύπο, στα σόσιαλ, στα φέϊκ, με ένορκες βεβαιώσεις, δια τηλεοράσεως και λοιπών ενημερωτικών. Και δια της πλαγίας συκοφαντούντες τον συκοφαντούμενο χαίρει η συκοφαντία. Και τον βγάνουνε τον συκοφάντη λάδι λαμπάντε.

- Με συκοφαντήσανε κύργιε εισαγγελεύ!

- Είχον την πρόθεσιν; Ή ενήργησαν βάσει των αρμοδιοτήτων τους;

- Οι αρμοδιότητες περιλαμβάνουν και την συκοφαντίαν; Βεβαίως και με συκοφάντησαν κρυπτόμενοι υπό των αρμοδιοτήτων τους, αλλ’ ιδού τα γραπτά πειστήρια περί του αντιθέτου. Ένα κι ένα ίσον δύο. Τόσο δε κάνει;

- Εσείς εκόψατε τα σύκα;

- Τα ώρμα; τσου φρακατσάνους τσου πρώϊμους; Τσου σουκέρους; Τα γινομένα; Να τ’ αφήκω να πέρσουνε;

- Ακούστε! Ο συκοφάντης πρέπει να είναι και σύκο και φάντης. Είναι;

- Δεν είναι; Ηλίου φαεινότερον!

- Μη τον αδικείτε; Μη καθιστάτε το δυνατό αδύνατο; Ο Λυσίας τι λέει;

- Ο Λυσίας υπέρ αδυνάτου; Εδώ μια συγγνώμη είναι το ζητούμενο. Μήτ’ αυτή;