Πολλή φωτιά και ακόμα δεν μπήκε φουλ το καλοκαίρι

Πάμε καλά, πολύ καλά διότι μέσα σε ελάχιστες μέρες είχαμε:

* Φωτιά στο Τεμπλόνι

* Φωτιά στο αντλιοστάσιο της Χρυσίδας

* Φωτιά στο Βίδο

& περιμένουμε τη συνέχεια.

Ως προς τις αιτίες τα πράγματα είναι πολύ απλά και δεν χρειάζεται να ασχολείται η πυροσβεστική υπηρεσία.

Μας ενημερώνει πριν από αυτήν και γι αυτήν ο δικός μας και τελειώνουμε.

Αποφεύγει έτσι Η Π.Υ. και το γραφειοκρατικό κομμάτι.

Που να τρέχει να βγάλει άκρη τι έγινε στο Βίδο (η πλάκα θάναι, αν πάνε, να τους ζητήσουν και ένα δίευρω για τον καθένα).

Αν δεν έβγαλε ακόμα συμπέρασμα ο δικός μας για το Βίδο, σίγουρα θα ξέρει ο ... βιδάρχης.

Τέλος πάντων, όλα πάνε πρίμα. Ότι ανήκει στο δημόσιο και πρέπει να περάσει σε ιδιώτες, πρέπει πριν να υποβαθμιστεί μέχρι εξευτελισμού.

Να μη συγχαρούμε;

Πριν λιγους μήνες η δημοτική πλειοψηφία αποφάσισε με ... πόνο ψυχής να αυξήσει τα δημοτικά τέλη ώστε να αντιμετωπιστούν τα έξοδα των σκουπιδιών (μαζί με τα βερεσέδια της προγούμενης αρχής) και να μην γίινουμε πάλι διεθνώς ρεντίκολα.

Τι ακολούθησε την απόφαση;

Κοιτάξτε γύρω σας την πόλη μας και φανταστείτε πόσο χειρότερα θα είμασταν αν δεν είχαν γίνει οι αυξήσεις.

Επιβάλλεται βέβαια να συγχαρούμε κι εμείς τον πολιτικό προϊστάμενο της υπηρεσίας καθαριότητας καθώς γίνεται μια τιτάνια προσπάθεια για να γίνουμε χειρότερα.

 Οι διακοπες ρευματος, η προχτεσινή μεταμεσονύκτια, όλες οι άλλες διακοπές νερού και το σημερινό κάζο, δείχνουν ότι η πόλη μας υπάρχει από καθαρή τύχη ή, αν θέλετε, λόγω συνεχών επουρανίων παρεμβάσεων.

Παρεπιπτόντως: Από πότε είχε να γίνει συντήρηση στο αντλιοστάσιο; (μην μας πουν μόνο το καθιερωμένο "φταίνε οι προηγούμενοι").

Επισης, μήπως θα διευκόλυνε το Δήμο μας να σταματάγαμε οι δημότες την κατανάλωση νερού; να διευκολύνουμε τα bnb και την εστίαση βρε αδελφέ. Από... ενσυναίσθηση.

Και κάτι τελευταίο: Από που ως που η άσκηση έντονης κριτικής είναι κακοπροαίρετη και ... δηλητηριώδης; Δηλαδή πρέπει να είμαστε στο αμήν και να λέμε κι ευχαριστώ. Δεν περιμέναμε και κάτι καλύτερο βεβαια. Από τη μία οι ατσαλάκωτοι και από την άλλοι οι ταλαίπωροι μιας πόλης.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΦΑΙΑΚΩΝ