Γιατί να βάζουν πρόστιμα;

Οι λύσεις που προτείνονται στο μακρινό-πολύ μακρινό νησί

Στο γνωστό μας μακρινό-πολύ μακρινό νησί (0 μοίρες γεωγραφικό μήκος και 90 μοίρες βόρειο πλάτος) συνεδριάζει σε καμια δεκαριά μέρες το κυβερνητικό συμβούλιο με πολλά και ωραία θέματα. Ανάμεσα σε αυτά και τα πρόστιμα που έχουν πέσει από την αρμόδια κυβερνητική υπηρεσία του μακρινού-πολύ μακρινού νησιού για υπερβάλλουσα κατάληψη κοινοχρήστου χώρου και στα οποία γίνεται μείωση 50% ή (σε μεγάλα πρόστιμα) πλήρης διαγραφή με δικαιολογίες που τυποποιούνται σε δύο μορφές:

Ότι είχε ζητηθεί έγκαιρα άδεια και για την καθυστέρηση έφταιγε η κυβέρνηση, άρα το πρόστιμο διαγράφεται.

Ότι ο επιχειρηματίας που έφαγε το πρόστιμο έιχε “τεκμαρτή” άδεια κατάληψης κοινοχρήστου χώρου για λόγους Α και Β και επιβλήθηκε λανθασμένα το πρόστιμο.

Σε κάθε περίπτωση, έμμεσα ή άμεσα υποννοείται ότι οι κυβερνητικοί υπάλληλοι στο μακρινό-πολύ μακρινό νησί έκαναν λάθος. Μάλιστα σκέφτονται οι κάτοικοι του μακρινού-πολύ μακρινου νησιού ότι σαν πολλα λάθη γίνονται εις βάρος των επιχειρηματιών που είναι τα στηρίγματα της τοπικής οικονομίας και προφανώς και του Δήμου και πρέπει να το κοιτάξει ο Κυβερνήτης.

Λένε λοιπόν οι κάτοικοι του μακρινού-πολύ μακρινού νησιού ότι αφού γίνονται τόσα λάθη καλό θα ήταν να μην ξαναεπιβληθούν πρόστιμα για ... υπερβάλλουσα κατάληψη κοινόχρηστου χώρου, ώστε να μην ταλαιπωρούνται άδικα οι επιχειρηματίες του μακρινού-πολύ μακρινού νησιού, να μην τσακώνονται μαζί τους οι κυβερνητικοί υπάλληλοι και να μην τρέχουν οι βοηθοί του κυβερνήτη να βγάζουν άκρη, αν βέβαια χρειάζεται.

Η λύση λοιπόν που σκέφτονται οι κάτοικοι του μακρινού-πολύ μακρινού νησιού είναι πολύ απλή: Όλοι οι επιχειρηματίες και ειδικά οι λεγόμενοι “νταπαντουπάδες” (τα ίδια κι εκεί δηλαδή όπως και στα μέρη μας) να βάζουν όσα τραπέζια και καρέκλες θέλουν, όπου θέλουν, όταν θέλουν και κανείς να μην τους ενοχλεί και επιπλέον να βαράνε χαμηλές συχνότητες με όση ένταση θέλουν και όποτε θέλουν.

Αν χρειάζεται να περάσει ασθενοφόρο ή περιπολικό ή πυροσβεστικό, απλά να μην περνάει. Δεν είναι δυνατόν να μην απλώνονται καρέκλες και τραπέζια για τέτοιους λόγους. Αν κάποιος δεν έχει λάδι στο καντήλι του δεν θα σωθεί αν φτάσει έγκαιρα το ασθενοφόρο ούτε δεν θα καεί το σπίτι αν πάει έγκαιρα πυροσβεστικό και πάνε μόνο οι πυροσβέστες ποδαράτοι. Όσο για τον κόσμο που κακώς περπατά στο μακρινό-πολύ μακρινο νησί, να αλλάζει δρόμο και να τελειώνει. Αρκετά πιά με τους περίεργους πεζούς.

Βλέπετε λοιπόν ότι στο μακρινό-πολύ μακρινό νησί ψάχνουν απλές και εφαρμόσιμες λύσεις. Μόνο εδώ είμαστε κομμάτι μυστήριοι.

Αυτά μάλιστα τα προωθούν στο εκεί Κυβερνητκό Συμβούλιο για να γίνει νόμος του μακρινού-πολύ μακρινού νησιού.

Αυτά και άλλα πολλά ωραία και τρανά συμβαίνουν σε βόρειο πλάτος 90 μοιρών, δηλαδή 52 μοίρες βορειότερα από το νησί μας που με 600 τετραγωνικά χιλιόμετρα έκταση δεν το λες και μικρό όπως το μακρινό-πολύ μακρινό νησί.

Προς το παρόν, τονίζουμε για μία ακόμα φορά ότι κάθε ομοιότητα των παραπάνω καταστάσεων με πιθανές γνωστές μας, είναι τελείως συμπτωματική και οποιοσδήποτε πιστεύει περί του αντιθέτου δέον όπως θεωρηθεί κατακριτέος κ.τ.λ..

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΦΑΙΑΚΩΝ