Κέρκυρα: μια πατρίδα υπό αναστολή

Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Η πόλη μας στενεύει. Όχι γιατί μεγαλώσαμε εμείς, αλλά γιατί λιγοστεύει αυτή. Ο Δημόσιος χώρος γίνεται στενωπός: πλατείες που πνίγονται στα τραπεζοκαθίσματα, παραλίες πριβέ, σοκάκια γιουσουρούμ. Το νερό πότε έρχεται, πότε φεύγει. Το ρεύμα επίσης. Το πάρκινγκ αναζητείται με drone. Τα τουριστικά λεωφορεία και εκείνα τα απαίσια μαύρα βανάκια, μπλοκάρουν τις αρτηρίες. Τα αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια, οι πεζοί στον δρόμο, κι όλοι μαζί μποτιλιαρισμένοι στη λογική του «ας βολευτούμε». Η πόλη πνίγεται απ’ την επιτυχία της, κι εμείς, θεατές των ψευδαισθήσεων. Μια ζωή που διαρκώς ιδιωτεύει, σαν να είναι ντροπή να κυκλοφορείς χωρίς αντίτιμο.

Η Κέρκυρα ασφυκτιά κάτω απ’ το βάρος του ίδιου της του κάλλους. Το νησί - πατρίδα, έγινε προϊόν. Τα σπίτια έγιναν επενδυτικά πακέτα, οι γειτονιές φωτοσκηνικά για ψηφιακούς περαστικούς. Η φέρουσα ικανότητα δεν είναι πια όριο, είναι λέξη ταμπού. Τα Airbnb απλώνονται σαν πετρελαιοκηλίδα. Δεν έχει σημασία πού θα μείνουν οι ντόπιοι. Η ηχορύπανση δεν είναι μόνο τα ντεσιμπέλ των νυκτερινών μπαρ, είναι και τα χιλιοειπωμένα λόγια, τα καλοκαιρινά δελτία τύπου, που ανακυκλώνουν την απραξία. Κι όλα τούτα, στο φόντο μιας πόλης που διψάει κυριολεκτικά.

Εδώ ο καθένας παίζει τον ρόλο του: ο επισκέπτης τον έκθαμβο, ο ντόπιος τον αγανακτισμένο, ο αρμόδιος τον εξαφανισμένο. Μια θεατρική σκηνή η Κέρκυρα, μόνο που οι θεατές μένουν όρθιοι, γιατί δεν υπάρχουν καθίσματα. Τα ‘δωσαν όλα για τραπεζάκια έξω. «Η αλήθεια του καθενός είναι ο δρόμος του», λέει ο θυμόσοφος, μα εδώ οι δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά, μονάχα σε αδιέξοδα με παρκαρισμένες αυταπάτες. Καθένας το κοντό του και το μακρύ του. Δεν επικοινωνούμε πια, απλώς υπερκαταναλώνουμε λέξεις.

Ο πολιτισμός στεγάζεται σε αποθήκες, κι οι μνήμες φυλάσσονται πρόχειρα. Ό,τι δεν είναι άμεσα αξιοποιήσιμο, εκποιείται. Από τις μαρίνες μέχρι τις κορυφογραμμές, και αν δεν μας φτάσει η στεριά παίρνουμε και κομμάτια από την θάλασσα. Όλα τεμαχίζονται στον πάγκο της αξιοποίησης. Η «ανάπτυξη» εδώ μεταφράζεται: ιδιωτικοποιώ, αποκλείω, χρεώνω.

Όμως ο δημόσιος χώρος είναι η τελευταία μας πατρίδα. Εκεί που δεν χρειάζεται να πληρώσεις για να σταθείς. Αν τον χάσουμε, δεν θα μείνει τίποτα κοινό – μόνο ενοικιαζόμενες σιωπές και μια Κέρκυρα που κατοικείται από επισκέπτες.

Κι όμως, η Κέρκυρα αντέχει. Όχι γιατί της αξίζει αυτό το βάρος, αλλά γιατί κουβαλάει ιστορίες παλιές – πιο σοφές απ’ όλους μας. Αν μας ανεχτεί κι άλλο, θα ‘ναι από καθαρή ευγένεια. Κι αν επιβιώσει, θα είναι από τύχη. Ή από πείσμα

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK