Γράφει η Άννη Νούνεση

Όπου κανείς δεν τόλμησε να κόψει το νερό σαν σήμερα !

Η Κέρκυρα σήμερα είναι εμείς , η μάνα μου, ο πατέρας μου , τα παιδιά μου.

Όπου κι' αν είμαστε , εκείνα τα χρόνια διακοπές, ερχόταν το ταξί να μας φέρει στην χώρα, για την χάρη του.

Την νόνα , την μικρή και το καναρίνι.

Ο γάτος μας περίμενε στην πόρτα.

Η Πεπίνα βοηθούσε την κουτσή

νόνα να κάτσει στην "πολτρόνα" και της έφερνε νερό. Εγώ είχα όσο χρόνο ήθελα να διαβάσω το βιβλίο μου γιατί ο Άγιος ήταν," έξω " και δεν κάναμε δουλειές , ούτε θελήματα. Δεν είχε ούτε Άννη πάρε τούτο ούτε Άννη φέρε δω.

Περιμέναμε τα άσπρα να κρεμαστούν, να τεντωθούν καλά για να είμαστε έτοιμοι

να τα φορέσουμε .

Η νόνα για την λιτανεία δεν ήθελε παρέα. Ανέβαινε με δυσκολία τον ανήφορο του ΝΑΟΚ και περίμενε τον Άγιο στο Ακταίον .

Εγώ πρωί, πρωί έτρεχα να δω τις συμμαθητριές μου για να βγάλουμε περήφανες την λιτανεία.

Χαρές και πως περνάτε και γέλιο πριν μπούμε στην γραμμή γιατί η σοβαρότητα μετά ήταν ουσιαστική.

Μεγαλώνοντας μου λείπανε τα έθιμα, όπου και να βρισκόμουν φρόντιζα να μην χάνω τις δικές μας τις στιγμές, πότε τρέχοντας αν δεν ήμουν εδώ πότε από δω, έστω και από μέσα, όπως τώρα.

Το σπίτι στην μέση της πλατείας δεν ησυχάζει ούτε στιγμή.

Καμπάνες, μουσικές, χελιδόνια, φιλαρμονικές και σήμερα και αύριο μια πόλη Ωδείο, εξωτερικού χώρου.

Αγάπη που μετράει και θανάτους ,

μαζί με την αγάπη της μουσικής ,

και φέρνει και χαμόγελα στην θύμηση...

*Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK