1-6-2019

"δε πουγιεται" Ι

ΚΑΜΕ ΠΙΟ ‘ΚΕΙ ΟΡΕ… *

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Ιούνιος. Διαγωνισμοί. Ο εφιάλτης πριν τον καλοκαιρινό παράδεισο.

Την έκθεση δε τήνε μπόρουνε. Άμα δε περνούσε θα έμενε μεταξεταστέος για το Σεφτέβρη. Είχε οχτώ στο τρίτο τρίμηνο και εννιά στ΄ Αρχαία. Μέχρι το «πιστεύω τω φίλω» καλά ήτανε. Μετά γίνανε στριμόκωλα τα πράματα.

- Θα κάτσω πίσω σου να μου πεις.

- Τι να σου πω; έκθεση γράφουμε, κάτι θα γράψεις…

Μοιράσανε τσι κόλες. Στο πίνακα ο κύργιος έγραψε το θέμα: «Γνώθι σ’ συτόν».

- Γράφετε κι όχι κουβέντες.

Είχε δυο ζευγάρια γυαγιά. Ένα για κοντά κι ένα για μακριά. Τόνα το φορούσε και τ’ άλλο τόχε στο κούτελο σαν αεροπόρος. Τα ανεβοκατέβαζε κατά τη περίσταση αλλά πολλές φορές μπερδευόντανε κιόλας. Έκατσε στην έδρα, έβαλε τα μακριά και σάρωσε τη τάξη.

Τσιμουδιά. Όλοι εγράφανε στη κόλα τ’ όνομά τους και το θέμα.

Τόνε σκούντηξε στη πλάτη με το στυλό.

- Κάμε πιο ‘κει…

Δε κουνήθηκε. Τόνε ξανασκούντηξε με το στυλό τρεις φορές. Τικ, τικ, τακ…

- Άσε με…

- Ποιός τόπε, ορέ, το «Γνώθι σ’ συτόν»; Ο Δημοσθένης;

- Ο Σωκράτης.

- Κι ο Δημοσθένης τί είπε;

- Ξέρω ‘γώ τί είπε ο Δημοσθένης; γράφε.

- Ο Σωκράτης τόπε σίγουρα;

Ησυχία! εσείς εκεί κάτω, φώναξε ο κύργιος κι άλλαξε τα κιαλέτα του να γλέπει. Αλλά κοίταζε αλλού. Τόνε ξανασκούντηξε πάλι τρεις φορές.

- Κάτσε ήσυχος ορέ, θα μου βγάλεις το Χριστόνε…

- Πες μου μια αρχή…

- Γράφε: Πρέπει να γνωρίσουμε τον πραγματικό μας εαυτό.

- Τόγραψα και μετά;

- Θα μ’ αφήκεις να γράψω;

- Σού ‘πα, κάνε πιο ‘κει να βλέπω.

Έκατσε λοξά στο θρανίο κι άφηκε τη κόλα του να τη βλέπει. Μεσ’ την ώρα πούγραφε «Δια να εννοήσει κανείς τον πραγματικόν εαυτόν του και δια να γνωρίσει τον τρόπον που υπάρχει ο κόσμος, οφείλει να παύσει να νομίζει ότι είναι βέβαιος για αυτά που γνωρίζει και

να παύσει να νομίζει ότι γνωρίζει πώς είναι ο κόσμος…», τόνε ξανασκούντηξε πάλι με το στυλό. Στρώνισε στο θρανίο κι ο κύργιος κάτι κατάλαβε. Άλλαξε πάλι τα κιαλέτα του και τσου κοίταξε αυστηρά και με νόημα.

Μου φαίνεται ότι καποιανού θα του πάρω τη κόλα…, είπε, και ξανάλλαξε τα γυαγιά του.

- Κάμε πιο ‘κει ορέ, του ξανάπε και τόνε σκούντησε πάλι με το στυλό.

Τούρθε κακό, δεν άντεχε άλλο.

- Άσε με, ορέ παιδί μου, άσε με…

Κατέβηκε από την έδρα, πήγε από πάνου τους, κοίταξε τσι δυο κόλες που γράφανε σχεδόν τα ίδια, κατάλαβε.

- Ασκώσου και πήγαινε να κάτσεις στο θρανίο, εκεί δίπλα στο παράθυρο.

Η Ριζοσπαστών Βουλευτών φώναζε «ήρθε το καλοκαίρι». Οι αχτίνες του ήγιου ξεχώριζαν μία, μία μέσα από τα φυλλώματα των φτεγιάδων. Μια βαβίλα είχε στήσει το δικό της χορό κι ένας πρώιμος τζίτζικας έκανε εξάσκηση στο ωδείο τση φύσης. Η κυρία με το ομπρελίνο σταμάτησε και γύρισε να περιμένει τον άνθρωπο που τση κουβαλούσε τα ψώνια. Η ησυχία κι η ομορφιά τση φύσης τον συνεπήρε. Αφαιρέθηκε. Ταξίδεψε όμορφα, μακριά από την κόλα και το «Γνώθι σ’ αυτόν».

- Ετελείωσες; τόνε διέκοψε η φωνή του κύργιου.

- Μισό λεφτό, τώρα αμέσως.

Πρόλαβε κι έγραψε: «Για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο πρέπει να παρατηρούμε τη φύση, γιατί κι εμείς φύση είμαστε κι από αυτήν αντλούμε διδάγματα».

Και να δεις που τόνε πέρασε στην έκθεση!

* Στα παιδιά μας που γράφουνε.