Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΡΟΥΓΑ

Του Γιώργου Καγκουρίδη

- Τίν’ η ρούγα;

- Ξέρω γώ; Το καντούνι; Το στενό; Η παρέα; Οι κουβέντες; Η γειτονιά; Το σκαλί απ’ όξω; Τι είναι;

- Μήτ’ εγώ ξέρω. Η επικοινωνία, η κοινωνικότης, το κουτσομπογιό, η συντροφιά, η ζώσα παράδοσις, η παρόλα, η ατάκα, η εξυπνάδα, η φωνή, αυτή που δίνει ζωή στσι πιατσέτες, στα καντούνια, στα πόρτιγα, στα σπίτια και στσου πύργους που τώρα βουβαθήκανε τί μας έφαε η τελεόρασις και το ίντερνετ;

- Η τελευταία ρούγα τση Χώρας ήταν’ η Κόντρα Φόσσα.

- Τήνε ρημάξανε κι έσωσε κι αυτή. Η τελευταία ρούγα. Τήνε δικάσανε και τήνε καταδικάσανε. Άνευ απολογίας. Πόθανε, τήνε ποθάνανε οι προστάται των πύργων. Οι κερκυραιολόγοι. Η Πετρούλα τι απόγινε; Οι γάτοι;

- Δε κατεβαίνεις;

- Εκατέβηκε ο μιτσός μου και του μπήκε η μισή γάμπα στο λάσπη. Βούρκος εγίνηκε. Υπέρ αναπτύξεως και εξωραϊσμού.

- Μη κάμουνε αποστραγγιστικό;

- Γιατί δεν είχαμε το λούκι απ’ του Έρτσου μέχρι το σκέρο και φεύγανε τα νερά που σουρώνανε από το Μποσκέτο; Όλο το χρόνο σουρώνουνε, χειμώνα-καλοκαίρι. Το κέρατο τση φυλής τσου θα κάμουνε τώρα. Εδιαλύσανε τη τελευταία ρούγα τση Χώρας. Για να βλέπουν’ οι από πάνου πού το μουράγιο αγγίζει το χώμα. Λες και δεν ηξέρανε που μέχρι το χώμα έφτανε.

- Και τώρα το βλέπουνε;

- Άμα είσαι στραβός, βλέπεις; Δε βλέπεις. Κουφός να μην είσαι και δεν ακούς τη ρούγα. Αυτήνε που ρεμπουκάρει μέχρι και τσου πύργους και τσου κρατεί ζωντανούς. Αγοιώτικα τσου τρώνε οι αγριοσουκιές, τα βάτα κι η αγριάδα. Με τη ρούγα εχτιστήκανε, με τη ρούγα εζιούσανε όλα κει κάτου. Τώρα; Μαύρος χαμός και Χάρος άραχλος. Και χορεύουν’ οι μαυροπίνακες σα και τσι μποντίκοι. Πανηγύρι εστήσανε. Θρίαμβος! Αφού λείπει ο γάτος δε θα χορεύουνε τα μποντίκια; Όπου νάναι θα πίνουνε μοχίτο στο μπιτσόμπαρο και θα διαλέγονται για την ιστορία τση καστροκτησίας. Αυτήνε τη πέτρα την έβαλε αυτός. Τι λέει ορέ! Η πέτρα σε μάρανε; Δεν είδες τη κακομοιργιά που μας ετρώει απ’ άκρου εις άκρον; Καταρρέουνε τα πάντα όλα.

- Για τσου Φοίνικες λες και τσου Γιαλλινάδες;

- Τσου εφάανε αι μελέται, αι δημοπρασίαι, αι επιτροπαί και τα ιδρύματα. Μόνο ο δρόμος αντιστέκεται.

- Ο δρόμος;

- Επροψές ελέανε του χασάπη: Σαλάδα έχεις;

- Έχω.

- Βάλε μου δυο ξυπνητήργια.

- Να δω αν έχω στο ψυγείο. Δεν έχω... Μου τεγειώσανε. Κοίτα, μην έχει ο μανάβης απέναντι.

- Ά! καλά..., πάω ‘κεί.

- Κι άμα έχει, όπως γύρεις, φέρε μου κι εμένα ένα τί μου εχάλασε το κουρδιστήρι.

- Δε θα παραλείψω…

Αθάνατη κερκυραίϊκη ρούγα, Παγιά Πόλη. Μια ρούγα όλη. Από παντού σε διώξανε, από παντού σε διώχτουνε. Εις πλήρην συνομοταξίαν κι από κοινού μαγαζάτορες, ερμπιενμπίδες, Δημάρχοι, Αντιδημάρχοι, ξενοδοχιολόγοι, αναπτυξιολόγοι, αρχαιολόγοι, Βουλευτάδες, πιστήμονες τση συφοράς, αβανταδόροι, όλοι. Επροχτές στο δρόμο εφωνάζαμε για τα παιδιά μας. Από τη Κόντρα Φόσσα τα διώξανε τα παιδιά μας. Ψέματα; Ο δρόμος μόνο σούμεινε Κέρκυρα. Όσο κρατάει αυτός θα ζιεις. Αλλά με τα τραπεζοκαθίσματα, τα τρίπατα λοφωρεία και τα μαστέλα δε τόνε βλέπω καλά κι αυτόνε. Κατά Κόντρα Φόσσα μεργιά θα πάει κι αυτός. Κι εσύ.