Η ΣΚΙΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Έβρεχε. Έριχτε με το τουλούμι. Άστραφτε. Ασκώθηκε να κλείσει τα σκούρα μη μπούνε τα νερά μέσα. Οι λάμπες του δρόμου σβηστές. Ούτε σπίτι είχανε φως. Ένεκα η κακοκαιρία. Όλα τα μαγαζιά είχανε κατεβάσει τσι μπαρκονάδες τους κι είχανε σβήσει τσι μουσικές τους. Μόνο η μουσική τση βροχής έπαιζε. Νεκροταφείο η Πόλη.

Και τότε την είδε. Όσο κράτησε η λάμψη τση αστραπής. Μια σκιά μέσα στο πλημμυρισμένο δρόμο.

- Τι κάνει τέτοια ώρα;

Στην άλλη αστραπή την είδε να χορεύει με τα χέργια απλωμένα.

- Βουρλισμένη είναι; Θα παγώσει.

Σκέφτηκε να πάρει το 100.

Ξανακοίταξε, τα μάτια του συνηθίσανε το σκοτάδι. Ένα νυχτικό άσπρο φόρουνε, σούρωμα ήτανε. Τα μαγιά της κολλημένα πάνου της. Βάρησε ένα σάρτο. Ξυπόλητη ήτανε.

- Μάϊσα είναι; Αερικό; Ίσκιωμα;

Χάθηκε.

Είπε να μπει μέσα. Αλλά νάσου τηνε πάλι τη σκιά. Έτρεχε μεσ’ στη βροχή. Του φάνηκε που γέλουνε. Χοροπήδαε. Φαινόντανε χαρούμενη. Τση φώναξε.

- Είσαι καλά;

Σταμάτησε. Εγύρισε το κεφάλι της κατά πάνου και τον εκοίταξε. Εθυμήθηκε που δε κάνει να μιλάς στα ισκιώματα. Σου παίρνουνε τη μιγιά.

Έριξε αστροπελέκι. Εσκίστηκε ο ουρανός στα δύο. Ασκώθηκε αγέρας. Ρούφουλας. Ξερίζωσε το φτεγιά. Η σκιά σάρτεψε και χόρευε από κλαρί σε κλαρί στο πεσμένο φτεγιά.

Τώρα η βροντή ήτανε ή στ’ αλήθεια την άκουσε να φωνάζει;

- Είμαι λεύτερη, είμαι λεύτερη…

Εφοβήθηκε. Μπήκε μέσα. Παραμόνεψε όμως. Η σκιά πέταξε μέσα στη βροχή, ένα με τη βροχή. Στάλα έγινε μέσα στσι στάλες.

Ξανάνοιξε το παράθυρο. Έψαχνε να τήνε ξαναδεί να πετάει. Εχάθηκε σα σκιά. Έμεινε ώρα να κοιτάει. Τίποτα.

Τώρα, γιατί το μυαλό του όλο πήγαινε σε κείνη τη φιγούρα του Μάρκου που στόλιζε το Βιος τση κυρά Κερκύρας του Ντίνου;

Έκλεισε τα σκούρα. Το φως ήρθε. Η τελεόραση άρχισε να παίζει. Είχε τραγούδια. Βάρησε και το 112. Άμα εισάστενε κοντά στσου Φιγιάτες να προσέχετε.

- Δεν είμαι στσου Φιγιάτες. Γεωργίου Θεοτόκη είμαι.

Τα φώτα του δρόμου ανάψανε. Έριξε μια ματιά. Ο φτεγιάς δεν είχε πέσει.