Γρα΄φει ο Μάκης Αρμένης*

Επειδή μάθαμε να γκρινιάζουμε με ευκολία και να υπερβάλλουμε, αξίζει να σταθούμε αλλού. Όχι στην Κέρκυρα του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού, ούτε σε εκείνη που εξαντλείται ανάμεσα στο Λιστόν και στις φιέστες. Υπάρχει μια άλλη Κέρκυρα, χαμηλόφωνη, σχεδόν αόρατη, που δεν διεκδικεί πρωτοσέλιδα.

Είναι η Κέρκυρα, που επιμένει να ορίζει το ήθος του τόπου μακριά από τους προβολείς του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού.

Σε μια εποχή που ο υπερτουρισμός μοιάζει να καταπίνει την εντοπιότητα, διαμορφώνοντας ήθη βιασύνης και επιφάνειας, αυτοί οι άνθρωποι επιλέγουν το βάθος. Είναι εκείνοι που, μόλις τελειώσει η δουλειά τους, δεν αποσύρονται στη βολή τους, αλλά γίνονται οι σπόροι μιας ζωντανής παράδοσης: στις πρόβες των φιλαρμονικών, στις αίθουσες των συλλόγων, στους αθλητικούς χώρους με τα παιδιά. Γράφουν, ζωγραφίζουν, τραγουδούν και σκηνοθετούν, όχι για το χειροκρότημα, αλλά γιατί αντιλαμβάνονται τον τόπο τους ως υπόθεση προσωπικής τιμής.

Είναι οι εθελοντές που στηρίζουν δομές αλληλεγγύης, οι διασώστες που σπεύδουν πρώτοι στην ανάγκη, οι πυροσβέστες που στέκονται απέναντι στη φωτιά και στον φόβο χωρίς τυμπανοκρουσίες. Είναι εκείνοι που καθαρίζουν ακτές από σκουπίδια ένα κυριακάτικο πρωινό, χωρίς κάμερες, μόνο με σακούλες και επιμονή. Είναι οι προπονητές που επιμένουν με πενιχρά μέσα, οι δάσκαλοι της τέχνης που μεταδίδουν όχι μόνο τεχνική αλλά ήθος. Άνθρωποι που μέσα στην ακτίνα της ευθύνης τους πετυχαίνουν μικρές, αθόρυβες νίκες: μια γειτονιά που καθαρίζει, μια εκδήλωση που πραγματοποιείται, ένα παιδί που βρίσκει διέξοδο.

Είναι εκείνοι που επενδύουν με συνέπεια και ταπεινότητα, που πάνε ένα βήμα παραπάνω όχι επειδή τους το ζήτησε κανείς, αλλά επειδή έτσι αντιλαμβάνονται την προοδευτική στάση, ως πράξη καθημερινή, ως ευθύνη που δεν μετατίθεται. Αυτή η Κέρκυρα δεν φωτογραφίζεται εύκολα. Δεν πουλά μύθο, χτίζει καθημερινότητα. Και μέσα στη γενικευμένη κατήφεια, ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική της πράξη.

Κάποιοι θα συνεχίσουν να μετρούν σκουπίδια και χαμένες ευκαιρίες. Κι έχουν δίκιο, υπάρχουν. Όμως κάτω από τον θόρυβο υπάρχει ένας άλλος παλμός. Κι όταν η μέρα σβήνει πίσω από τα βουνά, η σιωπηλή πλειοψηφία δεν σχολιάζει. Δουλεύει. Σβήνει φωτιές, μαζεύει σκουπίδια, κρατά αξιοπρέπεια. Κι όσο αυτοί επιμένουν, το νησί δεν κινδυνεύει από τη φθορά, παρά μόνο από την αδιαφορία. Και ευτυχώς, που η αδιαφορία, δεν είναι πλειοψηφία

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK