Η ΡΟΜΑΝΤΖΑΔΑ ΤΗΣ ΓΑΡΙΤΣΑΣ

η ρετσίνα στο χέρι και η υποκρισία του κοινωνικού αυτοματισμού.

από Mauvais Garcon - Piera del Bando

Είναι εύκολο να ξεκινά κανείς ένα κείμενο με ανοιξιάτικα δειλινά, γαλαζοπράσινα νερά και ειδυλλιακές βόλτες στον Ανεμόμυλο. Από απόσταση, η Κέρκυρα μοιάζει συχνά με μια καρτ ποστάλ. Όταν όμως αυτή η εικόνα χρησιμοποιείται για να υποβαθμιστούν οι αγώνες των εργαζομένων, τότε το ρομάντζο μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής σκοπιμότητας.

Η εικόνα μιας Κέρκυρας που δήθεν μετατρέπεται σε «Σπιναλόγκα» εξαιτίας των κινητοποιήσεων των ναυτεργατών δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Οι εργαζόμενοι που διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας δεν είναι εκείνοι που απομονώνουν το νησί. Αντίθετα, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κρατούν ζωντανή τη σύνδεσή του με την υπόλοιπη χώρα όλο τον χρόνο, συχνά κάτω από δύσκολες και απαιτητικές συνθήκες.

Η γνωστή λογική του κοινωνικού αυτοματισμού επανέρχεται κάθε φορά που μια απεργία επηρεάζει οικονομικά συμφέροντα. Αντί η συζήτηση να επικεντρώνεται στα αιτήματα των εργαζομένων, μετατοπίζεται στις επιπτώσεις που έχει η κινητοποίηση στον τουρισμό ή στην αγορά. Έτσι, ο μικρός επαγγελματίας καλείται να στραφεί απέναντι στον ναυτεργάτη, ο επισκέπτης απέναντι στον απεργό και τελικά η κοινωνία απέναντι στους ίδιους τους εργαζόμενους.

Το ίδιο μοτίβο έχουμε δει και σε άλλους κλάδους. Όταν οι γιατροί διαμαρτύρονται για τις ελλείψεις στα δημόσια νοσοκομεία ή όταν άλλοι εργαζόμενοι διεκδικούν καλύτερες συνθήκες, συχνά αντιμετωπίζονται ως εμπόδιο στην «κανονικότητα» αντί να εξετάζονται οι λόγοι που τους οδηγούν στην κινητοποίηση.

Η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού. Στους χαμηλούς μισθούς, στην ακρίβεια, στην εργασιακή ανασφάλεια και σε ένα παραγωγικό μοντέλο που στηρίζεται ολοένα και περισσότερο στη συμπίεση του κόστους εργασίας. Εκεί βρίσκεται η πραγματική συζήτηση που συχνά αποφεύγεται.

Η Κέρκυρα δεν έχει ανάγκη να είναι ένα νησί αποστειρωμένο από κοινωνικές διεκδικήσεις. Έχει ανάγκη από αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, ισχυρές δημόσιες υποδομές και μια τουριστική ανάπτυξη που να ωφελεί την τοπική κοινωνία και όχι μόνο τους ισχυρότερους παίκτες της αγοράς.

Οι ναυτεργάτες έχουν δικαίωμα να διεκδικούν όσα θεωρούν αναγκαία για την εργασία και τη ζωή τους. Και όσοι σήμερα θεωρούν ότι το ζήτημα δεν τους αφορά, ίσως διαπιστώσουν αύριο ότι οι ίδιες πιέσεις αγγίζουν και τους δικούς τους χώρους εργασίας ή τις δικές τους επιχειρήσεις.

Η κοινωνική αλληλεγγύη δεν μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά. Δοκιμάζεται ακριβώς στις στιγμές που κάποιοι διεκδικούν δικαιώματα, ακόμη κι όταν αυτό προκαλεί προσωρινή αναστάτωση στην καθημερινότητα.

https://corfutvnews.gr/%ce%b9-%cf%81%ce%b5%ce%b2%cf%8d.../