Η ΠΙΤΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Εσείς κόψατε πίτα;

- Να μη κόψουμε;

- Όχι, λέω άμα κόψατε.

- Κόψαμε, κόψαμε…, για το καλό.

- Από πού την αγοράσατε;

- Μας την έκανε η κυρά Αντώνια. Η ίδια. Για να μας εκεράσει, είπε, που επροχτές ήτανε κι η γιορτή της.

- Ήτανε καλή;

- Εξαιρετική. Με το καρύδι της, ολόκληρο και φρέσκο. Όχι σα και κάτι μπαγιάτικες.

- Εφωνάξατε κι επισήμους;

- Χωρίς επισήμους κόβεται πίτα;

- Τι είπανε;

- Όλα καλά κι ότι θε νάναι πάντα πλάι στο σωματείο μας.

- Τόσα χρόνια ήτανε;

- Από πού; Άφαντοι όλοι, μόνο στσι πίτες έρχονται. Μιλούνε ωραία όμως. Ά, σ’ αυτό δεν έχουμε παράπονο. Ξέρεις τι ωραία μιλήσανε; Ο λόγος σου με χόρτασε και το φαΐ σου φάτο, που λένε. Αλλά έτσι είναι οι πολιτικοί και γι αυτό τσούχουμε. Κάποιος δε πρέπει να πει δυο όμορφες κουβέντες; Οι πολιτικοί ξέρουνε απ’ αυτά.

- Κάνα φράγκο θα σας δώκουνε;

- Ημείς είμεθα υπεράνω. Δε ζητάμε. Γιατί μας επέρασες; Για ζήτουλες;

- Η ζητιανιά είναι μπαρουνιά, χαράς τον που τη κάνει.

- Δε ζητάμε και γι αυτό δε μας δίνουνε. Είμεθα εθελονταί.

- Και πως βγαίνετε; Φως, νερό, από πού;

- Ειμάστενε όλη μέρα με το χέρι στη τσέπη.

- Μα, παράγετε έργον κοινωνικόν. Καλύπτετε τα κενά τση κοινωνίας. Δε πρέπει να σας υποστηρίζουνε; Τόσες ώρες αφιερώνετε στα παιδιά του κόσμου. Δε το βλέπουνε;

- Τώρα που το λες εδώ και 47 χρόνια μας είχανε δώκει κάτι άλευρα Ζαφειρόπουλος. Από τότες έχουνε να μας ελεήσουνε.

- Γι αυτό σου λέω.

- Τι λες;

- Να ζητήσετε, να διεκδικήσετε. Σας αξίζει με τόση δουγειά.

- Μπορεί και νάχεις δίκιο. Θα το πω εις το συμβούλιον.

- Μωρέ εις τσου πολιτικούς να το πείτε.

- Τώράαα…, στην άλλη πίτα.