Η ΜΥΡΤΙΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Γιομάτος ο τόπος μυρτιές.

- Ωραίο λουλούδι, και μυρίζει.

- Η μυρσίνη.

- Η μυρτιά είναι η μυρσίνη;

- Έτσι λέεται. Δεν έχεις ακούσει τση μυρσίνης συ δοξαστικέ; Ελύτης, Θοδωράκης, Μπιθικώτσης.

- Για τη μυρτιά ελέανε;

Εξύπνησε χαράματα στη Μεσογγή. Οι μυρτιές είχανε τη δροσιά τση νυχτός. Διαμαντάκια. Έκαμε το σταυρό του. Καλημέρας σας βουνά…

Ο Ήγιος έριξε τσι αχτίνες του. Εφώτισε. Τα διαμαντάκια λάμπανε. Όλα μαζί εψάλανε. Τση Δικαιοσύνης Ήγιε νοητέ και μυρσίνη συ δοξαστική…

Αυτή το πήρε πάνου της. Για μένα λένε. Το κόρο απάντησε. Μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου..

Υποσχέθηκε. Ποτέ δε θα ξεχάσω.

Οι μπουρντόζες εξεκωλώσανε εγιές και μυρτιές. Μπετά εγιομίσανε. Ξενοδοχείο.

Ο Ήγιος ξαναβγήκε. Της Δικαιοσύνης, είπε, Ήγιε νοητέ. Μυρτιές και μυρσίνες δε συνάντησε. Εχωθήκανε κάτου από τα μπετά. Αγανάχτησε.

- Ποιά Δικαιοσύνη;